فضّه ، خادمه حضرت زهرا عليهاالسلام - عرفان اسلامی جلد 10

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

عرفان اسلامی - جلد 10

حسین انصاریان

نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
افزودن یادداشت
افزودن یادداشت جدید

مورد قول احسن در يك مرحله ، در گفتگوى با مردم است ، به اين معنى كه خداوند از انسان مى‏خواهد در برخورد با مردم به وقت حرف زدن ، بهترين سخن و نيكوترين كلام را انتخاب كند .

در مرحله ديگر ، قول احسن به وقت هدايت بايد بكار گرفته شود ، به اين معنى كه وقتى انسان در مقام دستگيرى از گمراه برآمد لازم است وى را با بهترين كلام كه همان كلام خدا و انبيا و ائمه معصومين عليهم‏السلام است به شاهراه سعادت و سلامت هدايت كند .

در مرحله ديگر ، قول احسن در ميان تمام اقوال قرآن مجيد است كه در تمام پهنه هستى قول نيكوتر و صادق‏تر و محكم‏تر و بهتر و برتر از قول خدا نيست .

چقدر عالى است كه انسان با قرآن مجيد ، با تمام وجود انس و رفاقت پيدا كند كه در تمام شؤون زندگى قولى غير از قول قرآن نداشته باشد به اين معنى كه هر چه مى‏خواهد بگويد با ترازوى قرآن سنجيده ، آن گاه بگويد ، يا به اين معنى كه در سخن گفتن با مردم جز با آيات كتاب حق با برنامه ديگر منظورش را اظهار ندارد و اين كار مشكلى نيست ، چنانچه در كتاب‏هاى حديث و تاريخ از اين نمونه زياد ذكر شده است .

فضّه ، خادمه حضرت زهرا عليهاالسلام

از ابوالقاسم قشيرى نقل شده :

در باديه زنى را تنها ديدم . گفتم : كيستى ؟ جواب داد :

وَقُلْ سَلاَمٌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ [54] .

بنابراين از آنان روى بگردان و سلام جدايى [ را به آنان ] بگو ، پس [سرانجام شقاوت بار خود و نتيجه كفر و عنادشان را ] خواهند دانست .

از قرائت آيه فهميدم كه مى‏گويد : اول سلام كن سپس سؤال كن كه سلام علامت ادب و وظيفه وارد بر مورود است .

به او سلام كردم و گفتم : در اين بيابان آن هم با تن تنها چه مى‏كنى ؟ پاسخ داد :

مَن يَهْدِ اللّهُ فَمَا لَهُ مِن مُضِلٍّ [55] .

و هر كه را خدا هدايت كند ، او را هيچ گمراه‏كننده‏اى نخواهد بود .

از آيه شريفه دانستم راه را گم كرده ولى براى يافتن مقصد به حضرت حق جلّ و علا اميدوار است .

گفتم : جنّى يا آدم ؟ جواب داد :

يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ [56] .

اى فرزندان آدم ! [ هنگام هر نماز و ] در هر مسجدى ، آرايش و زينتِ [ مادى و معنوى خود را متناسب با آن عمل و مكان ] همراه خود برگيريد .

از قرائت اين آيه درك كردم كه از آدميان است .

گفتم : از كجا مى‏آيى ؟ پاسخ داد :

يُنَادَوْنَ مِن مَكَانٍ بَعِيدٍ [57] .

اينانند كه [ گويى ] از جايى دور ندايشان مى‏دهند .

از خواندن اين آيه پى بردم كه از راه دور مى‏آيد .

گفتم : كجا مى‏روى ؟ جواب داد :

وَلِلّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً[58] .

/ 215