فرهنگ شاعران پارسی گوی جلد 1

رسانده حسن به جايى تو را كه در دو جهان‏
دنبال كرد خيل غمش اهل درد را
با من به هر نگاه نهانى تبسّمش‏
اعجاز عشق بين كه به يك گردش نظر
جان از نظاره دوش چنان كامياب بود
خوش آن زمان كه عنان را به دست ناز دهد
اى خوش آن منتظر وعده‏ى ديدار، كه تو
بس‏كه مى‏داند به درد انتظار او خوشم‏
چو ديدم غير را با او محرم، سوختم از غيرت‏
به گرد خاطرم اى خوشدلى چه مى‏گردى؟
غمت وداع همه كرد و رو به ما آورد
بود صد مصلحت در هر تغافل آن پرى‏رو را
رفتم ز مجلس تو و عمرى بر آن گذشت‏
گفتم مگر برون شده مهر تو از دلم‏
بى‏تابى دل هر نفسم سوى تو آرد
هر شب به فغان مى‏برم از چشم كسان خواب‏
ز پيام من جوابى نشنيده است قاصد
چو برخيزد ز خواب ناز و بيند سوى خود رويم‏
به پيش او زده‏ام لاف صبر و مضطربم‏
ديدمش دوش به خواب و نفسى آسودم‏
به امّيدى كه پرسد يار و حال خويشتن گويم‏
عاشقى تا شيوه‏ى من شد، نديدم روز خوش‏
بهر رفتن، مجلس عيش مرا بر هم مزن‏
چهره چون افروختى از باده، يكدم برمخيز
كجاست مرگ كه بردارد اين عذاب از من؟
جذبه‏ى شوق مى‏كشد هر نفسم به راه تو
مردم ز درد اين‏كه چرا نيست قدرتم؟
ز درد هجر، مرا كار دل كشيد آن‏جا
كه چشم مرگ به حالم به منّت افتاده