مىخواست فلك كه تلخكامم بكشد
بسپرد به شحنهى فراق تو مرا
تا كى ز مصيبت غمت ياد كنم؟
وقت است كه دست از دهن بردارم
چيست باز اين زود رفتن با چنين ديرآمدن؟
وداع جان و تنم استماع رفتن توست
از تو همين تواضع عامى مرا بس است
نى صدر وصل خواهم و نى پيشگاه قرب
بيهوده گِردِ عرصهى جولانگه توام
ار قدح نوشيدن پنهانىاش با ديگران
چه لطفها كه در اين شيوهى نهانى نيست
كرشمه گرم سؤال است، لب مكن رنجه
رسيد و آن خم ابرو بلند كرد و گذشت
نوازشم به جواب سلام اگرچه نداد
بميرم پيش آن لب، اينچنين گاهى تبسم كن
خوش آن نياز كه رفع حيا تواند كرد
خوش آن غرور كه وام دو صد جواب سلام
خوش آن ادا كه هزاران هزار وعدهى ناز
گفتم مرنج و گوش كن از من حكايتى
با غير دوش اينهمه گرديدنش چه بود؟
آن ناز چشم كرده، سر صلح اگر نداشت
چشمش از ظاهر حالم خبرى مىپرسيد
بود هنگامهى من گرم چنان ز آتش شوق
غير داند كه نگاهش چه بلاگرمى داشت!
رسم كجاست اين؟ تو بگو در كدام مُلك
رحمى نمىكنى، مگر اين محرمان تو
تبسمى ز لب دلفريب او ديدم
كه هرچه با دل من كرد آن تبسم كرد
ناكرده مىطرب به جامم بكشد
تا او به عقوبت تمامم بكشد
آهسته ز فرقت تو فرياد كنم
از دست غمت هزار بيداد كنم
بعد عمرى كآمدى، بنشين زمانى پيش ما
مرو كه گر بروى، خون من به گردن توست
در هفتهاى جواب سلامى مرا بس است
همراهى تو يك دو سه گامى مرا بس است
گاهى كرشمهاىّ و خرامى مرا بس است
گر نمىداند كه آگاهم، چنين شرمنده چيست؟
عنايتى كه تو دارى به من، بيانى نيست
كه احتياج به پرسيدن زبانى نيست
تواضعى كه به ابرو كنند، كرد و گذشت
تبسمى به لب نوشخند كرد و گذشت
بحمداللَّه كه ديدم بىگره يكبار ابرويت
نگاه را به نگاه آشنا تواند كرد
به يك كرشمهى ابرو ادا تواند كرد
به نيم جنبش مژگان روا تواند كرد
رنجش نمود و گوش به گفتار من نكرد
وز زهر چشم، جانب ما ديدنش چه بود؟
از دور ايستادن و خنديدنش چه بود؟
غمزهاش نيز به جاسوسى راز آمده بود
كه نگاهش به تماشاى نياز آمده بود
زانكه در بوتهى غيرت به گداز آمده بود
دل مىبرند و چشم به بالا نمىكنند
اظهار حال ما به تو اصلا نمىكنند؟
كه هرچه با دل من كرد آن تبسم كرد
كه هرچه با دل من كرد آن تبسم كرد
لطفا منتظر باشید ...
