نگهدار آب و رنگ خويش اى ياقوت پُرقيمت
آتشزبان شويد و بگوييد حال ما
دل و طبع خويش را گو كه شوند نرمخوتر
روى در روى و نگه در نگه و چشم به چشم
باز تا امروز دارد با كه ميل اختلاط؟
آنكه هر دم در ره او مىفكندم خويش را
به وفاى تو كه تا روز قيامت باقى است
ما همان حلقه به گوشيم كه بوديم اى باد!
خلوتى خواهم در بسته و يك محرم راز
جانا! چه واقع است؟ بگو تا چه كردهايم؟
مكن! مكن! لب ما را به شكوه باز مكن
گر من به دل فرو نخورم دشنههاى ناز
گيرم ز ناز منع توان كرد حُسن را
آه! تا كى ز سفر باز نيايى؟ بازآ
شده نزديك كه هجران تو ما را بكشد
كردهاى عهد كه بازآيى و ما را بكشى
رفتى و باز نمىآيى و من بىتو به جان
اى كه پرسى موجب اين نالههاى دلخراش!
گر به بدنامى كشد كارم در آخر، دور نيست
لطف خوبان گرچه دارد ذوق بيش از پيش، ليك
در دل همان محبت پيشينه باقىست
از ما فروتنىست بكش تيغ انتقام
نقدينهى وفاست همان بر عيار خويش
مرض عشق اگر صد بود علاج يكىست
تمام در طلب وصل و وصل مىطلبيم
همين منادى عشق است در درون خراب
به راز عشق زبان در ميان نمىباشد
ميان عاشق و معشوق يك كرشمه بس است
به عالمى كه منم منتهاى غصّه مپرس
كه قطع مدت و طى زمان نمىباشد
كه بىآبىّ و بىرنگى، خلل در قيمت اندازد
هنگام حال گفتن ما ديده تر كنيد
كه دلم بهانهجو شد، من از او بهانهجوتر
حرف ما و تو چه محتاج زبان است امروز؟
زانكه از ياران ديروزى جدا مىبينمش
راه مىگردانم اكنون هر كجا مىبينمش
عهد ديرين به قرار خود و سوگند قديم
برسان بندگى ما به خداوند قديم
كه گشايم سر راز و گلهى چند قديم
با ما چه شد كه بد شدهاى؟ ما چه كردهايم؟
زبان كوته ما را به خود دراز مكن
آن غمزهى حريص غضب را چه مىكنى؟
چشم نيازمند طلب را چه مىكنى؟
اشتياق تو مرا سوخت، كجايى؟ بازآ
وقت آن است كه لطفى بنمايى، بازآ
گر همان بر سر خونريزى مايى، بازآ
جان من اينهمه بىرحم چرايى؟ بازآ
سينهام بشكاف تا ببينى درون خويش را
من كه نشنيدم در اول پند نيكانديش را
حالتى ديگر بود بيداد بيش از پيش را
آن آرزو كه بود در اين سينه باقىست
با خاطر شريفت اگر كينه باقىست
قفلى كه بود بر در گنجينه، باقىست
مرض يكى و طبيعت يكى، مزاج يكىست
اگر يكيم و اگر صد كه احتياج يكىست
كه آنكه مىدهد اين ملك را رواج، يكىست
زبان ببند كه آنجا بيان نمىباشد
بيان حال به كام و زبان نمىباشد
كه قطع مدت و طى زمان نمىباشد
كه قطع مدت و طى زمان نمىباشد
لطفا منتظر باشید ...
