چرا تاريخ دميدن روح در جنين چهارماه و ده روز اعلام شده است؟ - چرا تاريخ دميدن روح در جنين چهارماه و ده روز اعلام شده است؟ نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

چرا تاريخ دميدن روح در جنين چهارماه و ده روز اعلام شده است؟ - نسخه متنی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

چرا تاريخ دميدن روح در جنين چهارماه و ده روز اعلام شده است؟

پاسخ

از کتب روائي ما استفاده مي شود كه روح بعد از تمام شدن چهارماه در جنين دميده مي شود.

در روايتي چنين بيان شده است كه حسن بن جهم مي گويد از امام رضا ـ عليه السلام ـ شنيدم كه ايشان از امام باقر ـ عليه السلام ـ نقل مي كرد كه نطفه در رحم، چهل روز مي ماند بعد تبديل به علقه مي شود پس بعد از چهل روز مبدل به مضغه مي گردد و بعد از چهل روز روح در او دميده مي شود دو نفر از ملائكه مي آيند و... .

در تفسير لاهيجي ذيل آيه كريمه از امام باقر روايت مي نمايد كه بعد از هفت مرحله كه عبارتند از سلاله ـ نطفه، علقه، مضغه، عظام، لحم و ولوج روح كه اين مراحل هم در چهار ماه طي شده تا روح دميده شود قرآن مجيد هم مي فرمايد: ما انسان را از عصاره اي از گل آفريديم سپس او را نطفه اي در قرارگاه مطمئن قرار داديم سپس نطفه را بصورت علقه و علقه را بصورت مضغه و آن را استخوانهايي در آورديم و بر استخوانها گوشت پوشانديم پس از آن او را آفرينش تازه داديم.

در جاي ديگر مي فرمايد: وقتي بدن تام و تمام شود از اجزاء خارجيه ظاهريه و داخليه و باطنيه از سر تا پا مثل جسم بي روح پس از آن انشاء فرموديم انسان را خلق ديگري[1] در تفسير درالمنثور و الميزان و در روايات زيادي دميدن روح را بعد از تمام شدن چهار ماه بيان نموده است در اين منابع پايان چهارماه براي دميدن روح و آفرينش جديد اعلان شده نه چهار ماه و ده روز[2] حالا چرا دميدن روح در چنين چهار ماهگي اعلان شده است. اين مسئله تخصصي و پيچيده مي باشد بايد افراد كاردان و متخصص در اين فن در بحث جنين شناسي اين مسئله را بررسي نمايند و تمام جوانب مسئله را مورد مطالعه و دقت قرار دهند.

جنين كه در آغاز به صورت يك موجود تك سلولي است و هيچگونه شكل و اندام و اعضاء و دستگاه مخصوصي در آن ديده نمي شود، و با سرعت عجيبي در رحم هر روز شكل و نقش تازه اي به خود مي گيرد، گويا جمعي نقاش ماهر و چيره دست شب و روز روي آن كار مي كنند، و از اين ذره ناچيز در مدت بسيار كوتاهي انساني مي سازند كه ظاهرش بسيار آراسته، و در درون وجودش، دستگاههائي بسيار ظريف و پيچيده و حيرت انگيز ديده مي شود اگر از مراحل جنين عكس برداري شود و از مقابل چشم انسان اين عكسها يكي بعد از ديگري عبور كند، انسان به عظمت آفرينش و قدرت آفريدگار آشنائي تازه اي پيدا مي كند.

و عجيب اين كه تمام اين نقشها بر روي آب كه معروف است كه نقشي به خود نمي پذيرد انجام مي گيرد هنگامي كه عمل لقاح انجام شد و جنين به صورت نخستين خود در آمد، خيلي سريع با تقسيم و افزايش تصاعدي به شكل يك دانه ميوه توت كه دانه هاي آن به هم متصل است مي شود كه آنرا «مرولا» مي نامند، هم زمان با اين پيشرفت لخته خوني بنام جفت در كنار آن در حال تكامل است، جفت از يك طرف با دو شريان و يك وريد به قلب مادر اتصال دارد و از طرف ديگر با جنين از راه بندناف ارتباط داشته و جنين از تمام مواد غذائي كه در خون جفت موجوداست تغذيه مي نمايد.

كم كم بر اثر تغذيه و رو آوردن سلولها به خارج، داخل «مرولا» تو خالي مي شود كه آنرا «بلاستولا» مي نامند طولي نمي كشد كه شماره سلولهاي «بلاستولا» زياد شده تشكيل يك كيسه دو ديواره مي دهد و سپس فرو رفتگي پيدا مي كند و در نتيجه جنين به دو ناحيه «سينه» و شكم تقسيم مي شود... و هر گروه از سلولها عهده دار ساختن يكي از دستگاههاي بدن مانند دستگاه اعصاب، گردش خون، گوارش و... مي شوند، در نتيجه جنين پس از اين مراحل در رحم به صورت انساني موزون صورتگري مي شود.[3]

پس از مطالب بالا استفاده مي شود كه در چهارماهگي اجزاء بدن بطور كامل تمام مي شود و صورتگري انجام مي پذيرد و بعد از تكميل اجزاء بدن روح دميده مي شود و قبل از چهار ماهگي هنوز اعضاء كامل نشده تا روح دميده شود.

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:

ـ انسان در مراحل شش گانه، سيدجواد آل علي حسيني شاهرودي، انتشارات پرديسان، 1379، ص 51.


[1] . شريف لاهيجي، تفسير لاهيجي، تهران، شركت سهامي انتشارات كتب ايران، 1347، ج3، ص 220، ذيل آيه 12 و 13 سوره مؤمنون.

[2] . طباطبائي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، تهران، دارالكتب الاسلاميه، چاپ سوم، 1396، ج15، ص 17.

[3] . مكارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ج2، ذيل آيه 6 سورة ال عمران.



/ 1