حكمت جواز ازدواج با بيگانه در آيين مجوس - اسلام و اقليت هاي مذهبي نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

اسلام و اقليت هاي مذهبي - نسخه متنی

محمدباقر طاهرى؛ ويراستاران: محمدجواد شريفى، حميده انصارى

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


حكمت جواز ازدواج با بيگانه در آيين مجوس

پرسش : آيا در آيين مجوس ازدواج با بيگانه جايز است؟

پاسخ : در آيين مجوس نيز ازدواج با بيگانگان، ظاهراً به جهت دورى از آلودگى اعتقادى و حفظ كيان خانواده ممنوع بوده است. زن و شوهر هر دو بايستى بهدين و مزديسنى باشند. در ونديداد پرگرد 12 وارد است كه هر گاه يكى از همبستگان نزديك ما به عقيده و مذهب بيگانه در آيد، ما بايد پيوند خويش را با چنين كسى ببريم.[1]



ازدواج مسلمان با مشرك و كافر

پرسش : آيا ازدواج مسلمان با مشرك جايز است؟

پاسخ : از ديدگاه اسلام، ازدواج مرد و زن مسلمان با مرد و زن مشرك حرام است و همه ى فرق و مذاهب اسلامى بر آن اجماع دارند و دو آيه از قرآن به صراحت بر آن دلالت دارد.

1.با زنان مشرك و بت پرست، تا ايمان نياورده اند ازدواج نكنيد (اگر چه به ازدواج با كنيزان دست رسى نداشته باشيد). كنيز با ايمان، از زن آزاد بت پرست بهتر است، هر چند (زيبايى، يا ثروت يا موقعيّتِ او) شما را به شگفتى آورد. زنان خود را به ازدواج مردان بت پرست، تا ايمان نياورده اند، در نياوريد (اگر چه ناچار شويد، آنها را به همسرى غلامان با ايمان درآوريد; زيرا) غلام با ايمان از مرد آزاد بت پرست بهتر است، هر چند (مال و موقعيّت و زيبايى او) شما را به شگفتى آورد.

آنها دعوت به سوى آتش مى كنند و خدا دعوت به بهشت و آمرزش به فرمان خود مى نمايد و آيات خويش را براى مردم روشن مى سازد، شايد متذكر شوند.[2]

اين آيه ى شريفه، ازدواج مرد مسلمان با زن مشرك و ازدواج زن مسلمان با مرد مشرك را به وضوح نهى نموده است كه دلالت بر حرمت و بطلان عمل دارد. و علّت تحريم را دعوت به سوى آتش دانسته است.

2. اى كسانى كه ايمان آورده ايد! هنگامى كه زنان با ايمان، نزد شما هجرت كنند، آنان را آزمايش كنيد. خداوند به ايمانشان آگاه تر است. هرگاه آنان را مؤمن يافتيد، آنان را به سوى كفّار بازنگردانيد، نه آنان براى كفّار حلال اند و نه كفّار براى آنان حلال، و آنچه را همسران آنان (براى ازدواج با اين زنان) پرداخته اند به آنان بپردازيد، و گناهى بر شما نيست كه با آنان ازدواج كنيد هرگاه مهرشان را به آنان بدهيد; و هرگز زنان كافر را در همسرى خود نگه نداريد (و اگر كسى از زنان شما كافر شد و به بلاد كفر فرار كرد)، حق داريد مهرى را كه پرداخته ايد، مطالبه كنيد; همان گونه كه آنان حق دارند مهر (زنانشان را كه از آنان جدا شده اند) از شما مطالبه كنند. اين حكم خداوند است كه ميان شما حكم مى كند و خداوند، دانا و حكيم است.[3]

با توجه به اين دو آيه در جمله ى (لاتمسكوا بعصم الكوافر) بدون ترديد مشرك از مصاديق بارز «كافر» محسوب مى شود.


[1]. موبد اردشير آذرگشسب، آيين زناشويى زرتشتيان، ص 15.

[2]. سوره ى بقره، آيه ى 221.

[3]. سوره ى ممتحنه، آيه ى 10.


/ 49