ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 146


كه همگى فورا بميرند، در نتيجه ديگر نه مى‏توانند سفارشى بكنند- چون مرگشان عمومى است، در نتيجه ديگر كسى نمى‏ماند تا رفتگان به ماندگان سفارشى كنند- و نه مى‏توانند به اهل خود برگردند، چون بر فرض كه مرگشان در بيرون خانه برسد باز به اهلشان برنمى‏گردند.


" وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلى‏ رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ" اين نفخه صور، نفخه دومى است كه به وسيله آن همه مردگان زنده مى‏شوند، و قيامت برپا مى‏گردد. و كلمه" أجداث" جمع" جدث" است كه: به معناى قبر است. و كلمه" ينسلون" از ماده" نسل" است كه: به معناى راه رفتن به سرعت است. و در تعبير از قيامت به" الى ربهم- به سوى پروردگارشان" هشدار و توبيخى است براى كفار كه منكر ربوبيت خداى تعالى هستند. و بقيه الفاظ آيه روشن است.


[تحليل سخن كفار بعد از رستاخيز (قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ)]


" قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ" كلمه" بعث" به معناى بپا داشتن است. و كلمه" مرقد" اسم محل" رقاد- خواب" است، و مراد از آن قبر است. و اگر كفار در قيامت مى‏گويند" ما وَعَدَ الرَّحْمنُ" و از خدا به رحمان تعبير مى‏كنند، براى اين است كه به نوعى از خدا بخواهند بر آنان رحم كند، چون همين‏ها بودند كه در دنيا مى‏گفتند:" وَ مَا الرَّحْمنُ" «1». و جمله" وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ" عطف است بر جمله" هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ"، چون جمله فعليه گاهى عطف بر جمله اسميه مى‏شود.


و اينكه از در تعجب گفتند:" واى بر ما، چه كسى ما را از خوابگاهمان بپا داشت؟" اساسش همان انكار معاد است كه در دنيا مى‏ورزيدند و در دل از روز جزا غفلت داشتند، و همواره مستغرق در هواها بودند، وقتى به طور ناگهانى سر از قبر درمى‏آورند و به سرعت به طرف محشر مى‏روند، به عالمى كه جز عذاب شر، انتظار ديگرى در آن ندارند، ناگزير دچار فزع اكبر و دهشتى مى‏گردند كه حتى كوه‏ها تاب تحمل آن را ندارد، و به همين جهت طبق عادت و رسمى كه در دنيا در هنگام برخورد به خطر داشتند، اولين عكس العملى كه نشان مى‏دهند، گفتن واويلا است، آن گاه مى‏پرسند: چه كسى آنان را از مرقدشان برانگيخت؟ و اين بدان جهت است كه دهشت، آنان را از توجه به هر چيز ديگرى غافل مى‏سازد.


بعد از گفتن واويلا، و بعد از پرسش از اينكه چه كسى آنان را از مرقدشان برانگيخته؟ به يادشان مى‏افتد كه در دنيا فرستادگان خدا همواره وعده حق را در باره بودن روز بعث و جزا تذكرشان مى‏دادند، آن وقت شهادت مى‏دهند به حق بودن آن وعده‏ها و خود را


_______________


(1) رحمان چيست؟ سوره فرقان، آيه 60.


/ 614