ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 180


همان طور كه انسانها در زمين براى نماز صف مى‏بندند".


بعضى «1» ديگر گفته‏اند:" منظور ملائكه است كه وقتى مى‏خواهند به زمين نازل شوند بال خود را چون بال عقاب باز نگه مى‏دارند و بر هم نمى‏زنند و منتظر فرا رسيدن امر خداى تعالى هستند".


بعضى «2» ديگر گفته‏اند:" منظور جماعتى از مؤمنين است كه در نماز و جهاد به صف مى‏ايستند".


و اما در باره" زاجرات" بعضى «3» گفته‏اند:" مراد از آن ملائكه است كه بندگان را از معاصى زجر و نهى مى‏كنند، و خداى سبحان آن را به صورت الهام و خطور قلبى به قلب ايشان راه مى‏دهد، همانطور كه وسوسه‏هاى شيطان وارد قلب مى‏شود".


بعضى «4» ديگر گفته‏اند:" مراد فرشتگان موكل بر ابرهايند كه آنها را زجر مى‏دهند و به هر جا كه خدا بخواهد مى‏رانند".


بعضى «5» هم گفته‏اند:" مراد آياتى است از قرآن كه در آنها از كارهاى زشت زجر و نهى شده".


بعضى «6» هم گفته‏اند:" مراد مؤمنين هستند كه صداى خود را در هنگام تلاوت قرآن بلند مى‏كنند و به اين وسيله مردم را از منهيات زجر و نهى مى‏كنند".


و اما در باره" تاليات".


بعضى «7» گفته‏اند:" مراد از آن، ملائكه‏اى هستند كه وحى را بر پيامبران مى‏خواندند".


و بعضى «8» هم گفته‏اند:" مراد از آن فرشتگانند كه كتابى را مى‏خوانند كه خداى تعالى حوادث عالم را در آن نوشته".


و بعضى «9» ديگر گفته‏اند:" جماعت قاريان قرآنند كه آن را در نماز مى‏خوانند".


[بيان اينكه مراد، سه طائفه از ملائكه كه مامور نزول وحى بوده‏اند مى‏باشد]


و ما احتمال مى‏دهيم- و خدا داناتر است- كه مراد از هر سه طايفه (صافات و زاجرات و تاليات) سه طايفه از ملائكه باشند كه مامور نازل كردن وحى بودند و راه اين كار را از مداخله شيطانها ايمن مى‏كردند و آن را به پيغمبران و يا خصوص پيامبر اسلام محمد (ص)


_______________


(1 و 2 و 3 و 4 و 5) مجمع البيان، ج 8، ص 437 و 438.


(6 و 7 و 8 و 9) مجمع البيان، ج 8، ص 438.


/ 614