ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 25


مى‏فرستيم و به وسيله آن، آن سرزمين مزبور را بعد از آنكه مرده بود زنده مى‏كنيم، قيامت شما هم همين طور است (9).


كسى كه در پى كسب عزت درآيد بداند كه عزت همه‏اش نزد خدا است، و كلمه طيب به سوى او بالا مى‏رود و عمل صالح آن را در بالاتر رفتن مدد مى‏دهد و كسانى كه با گناهان خود با خدا نيرنگ مى‏كنند عذابى سخت دارند و مكر آنان بى نتيجه خواهد بود (10).


و خداست كه شما را از خاك و سپس از نطفه خلق كرد و آن گاه شما را نر و ماده كرد و هيچ ماده‏اى حامله نمى‏شود و وضع حمل نمى‏كند مگر به علم خدا و هيچ سالخورده‏اى عمر طولانى نمى‏كند و هيچ مقدارى از عمرش كم نمى‏شود مگر آنكه همه در كتابى ثبت است و اين كار بر خدا آسان است (11).


اين دو دريا با هم يكسان نيستند يكى شيرين و گوارا و ديگرى شور و تلخ و شما از هر دوى آنها گوشت تازه گرفته مى‏خوريد و اشياى زينتى استخراج نموده مى‏پوشيد و كشتى‏ها را مى‏بينى كه در دريا آب را مى‏شكافند تا شما از فضل خدا چيزى به كف آوريد و تا شايد شكرگزار وى شويد (12).


خداست كه شب را در روز و روز را در شب فرو مى‏برد و خورشيد و ماه را مسخر كرده تا هر يك براى مدتى معين حركت كنند همين خداست پروردگار شما كه ملك عالم از آن اوست، و خدايانى كه شما به جاى او مى‏خوانيد حتى روكشى از هسته خرما را مالك نيستند (13).


علاوه بر اين اگر آنها را بخوانيد دعاهايتان را نمى‏شنوند و اگر هم بشنوند استجابتتان نمى‏كنند و روز قيامت به شرك شما كافر مى‏شوند و هيچ كس مانند خداى خبير تو را خبردار نمى‏كند (14).


بيان آيات‏


در اين آيات، چندين احتجاج است بر وحدانيت خداى تعالى در الوهيت، و اين احتجاج‏ها را بعد از شمردن چند نعمت آسمانى و زمينى كه انسان از آنها متنعم است، و جز خدا كسى خالق و مدبر امر آن نعمت‏ها نيست، بيان نموده، در خلال بحث اشاره‏اى هم به مساله قيامت دارد.


" وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى‏ بَلَدٍ مَيِّتٍ ..."


نظير اين آيه در سوره روم، آيه 48 آمده كه مى‏فرمايد:" اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ" حال بايد ديد فرق بين اين دو تعبير چيست؟


در آيه مورد بحث عنايت در تحقق وقوع بارانها و روييدن گياهان بوسيله آنها است و به‏


/ 614