ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 372


متوجه جمله" بغير حساب" باشد. بنا بر اين جار و مجرور" بغير حساب" متعلق مى‏شود به كلمه" يوفى" و صفتى است براى مصدرى كه" يوفى" بر آن دلالت دارد.


و معنايش اين است كه: صابران اجرشان داده نمى‏شود، مگر اعطايى بى‏حساب.


پس صابران بر خلاف ساير مردم به حساب اعمالشان رسيدگى نمى‏شود و اصلا نامه اعمالشان بازنمى‏گردد، و اجرشان همسنگ اعمالشان نيست.


در آيه شريفه" صابران" هم مطلق ذكر شده و مقيد به صبر در اطاعت و يا صبر در ترك معصيت و يا صبر بر مصيبت نشده هر چند كه صبر در برابر مصائب دنيا، بخصوص صبر در مقابل اذيت‏هاى اهل كفر و فسوق كه به مؤمنين مخلص و با تقوا مى‏رسد با مورد آيه منطبق است (و ليكن همانطور كه در ساير موارد گفته‏ايم مورد مخصص نيست).


بعضى «1» از مفسرين گفته‏اند:" بغير حساب" حال از" اجرهم" است يعنى اجر بى‏حساب و بسيار ولى وجه سابق قريب‏تر است به ذهن.


بحث روايتى [(رواياتى در باره اخلاص،" الَّذِينَ يَعْلَمُونَ"، و شان نزول آيه:" أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ ..." و اجر صابران)]


در الدر المنثور است كه: ابن مردويه از يزيد رقاشى روايت كرده كه گفت: مردى به رسول خدا (ص) عرضه داشت: ما اموال خود را به اين و آن مى‏دهيم تا در غياب ذكر خير ما گويند، آيا در اين گونه انفاقها اجرى هم داريم يا نه؟ رسول خدا (ص) فرمود: خداى تعالى هيچ عمل نيكى را نمى‏پذيرد، مگر از كسى كه آن را خالص براى خدا انجام داده باشد، آن گاه اين آيه را تلاوت فرمود:" أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ" «2».


و نيز در همان كتاب آمده كه ابن جرير از طريق جويبر، از ابن عباس روايت كرده كه در تفسير جمله" وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ..." گفته: اين آيه در باره سه قبيله بنى عامر، بنى كنانه، و بنى سلمه، نازل شد كه هر سه بت مى‏پرستيدند و مى‏گفتند ملائكه دختران خدايند. و نيز مى‏گفتند:" ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‏" «3».


مؤلف: آيه شريفه مطلق است، و شامل عموم وثنى مذهبان مى‏شود، و جمله" ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‏" منطق همگى آنان است، و همچنين اعتقاد به فرزند داشتن خدا، و در آيه هم تصريحى نشده به اينكه ملائكه را دختران خدا مى‏پنداشتند. پس حق مطلب آن است كه اين روايت از باب تطبيق است.


_______________


(1) روح المعانى، ج 23، ص 248.


(2 و 3) الدر المنثور، ج 5، ص 322.


/ 614