ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 41


و روى سخن با هر كسى است كه بشنود، همان طور كه در آيه" وَ تَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَواخِرَ" كه در آيه قبلى بود، و نيز در آيه" وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ" «1» و آيه" وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ" «2» منظور همه كسانى است كه مى‏توانند ببينند.


بحث روايتى [(رواياتى در باره تشبيه رستاخيز به احياء زمين با باران، و در ذيل آيه:" إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ ...")]


در تفسير قمى در ذيل جمله" كَذلِكَ النُّشُورُ" مى‏گويد: پدرم از ابن ابى عمير از جميل بن دراج از امام صادق (ع) برايم نقل كرد كه فرمود: خداوند وقتى بخواهد خلق را مبعوث كند، چهل شبانه روز باران بر زمين مى‏باراند، در نتيجه مفاصل بدنها جمع شده، و گوشت بر آنها روييده مى‏شود «3».


مؤلف: در اين معنا تعدادى روايت ديگر نيز هست.


و در الدر المنثور است كه: طيالسى، احمد، عبد بن حميد، ابن منذر، ابن ابى حاتم، ابن مردويه، و بيهقى در كتاب اسماء و صفات، از ابى رزين عقيلى روايت آورده‏اند كه گفت: از رسول خدا (ص) پرسيدم خداى تعالى چگونه مردگان را زنده مى‏كند؟ فرمود: آيا هيچ از سرزمينهاى بى‏آب و علف گذشته‏اى و آيا پس از چندى از همان سرزمين عبور كرده و ديده‏اى چگونه در همان زمين گياهان روييده و برافراشته‏اند؟ عرضه داشت (م) بلى. فرمود: خداى تعالى مردگان را هم همين طور زنده مى‏كند، و قيامت هم همين طور به پا مى‏خيزد «4».


و در تفسير قمى در روايت ابى الجارود، از ابى جعفر (ع) آمده كه فرمود:


رسول خدا (ص) فرمود: براى هر سخنى مصداقى از عمل است كه يا آن را تصديق مى‏كند و يا تكذيب، پس وقتى انسان سخنى بگويد و با عمل خود سخن خود را تصديق كند، يعنى به گفته خود عمل كند، آن عمل گفتار او را به سوى خدا بالا مى‏برد، و اگر عملش مخالف گفتارش باشد، گفتارش را نيز روى عمل خبيثش گذاشته، در آتش‏


_______________


(1) و مى‏بينى خورشيد را هنگامى كه طلوع مى‏كند. سوره كهف، آيه 17.


(2) و آنها را بيدار پنداشتى و حال آنكه در خواب بودند. سوره كهف، آيه 18.


(3) تفسير قمى، ج 2، ص 253.


(4) الدر المنثور، ج 5، ص 245.


/ 614