ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 406


مى‏رود، هم چنان كه كلمه" مكان" در محسوسات استعمال مى‏شود، در اين جمله دستور مى‏دهد كه بر مكانت خود عمل كنند و معنايش اين است كه مشركين مى‏توانند به اين حال و روش خود يعنى كفر و عناد و جلوگيرى از راه خدا ادامه دهند.


" فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ"- ظاهرا كلمه" من" استفهامى، و به معناى" چه كسى" است، نه موصوله به معناى" كسى كه"، چون مى‏فرمايد: به زودى مى‏فهميد. و فهميدن به جمله اطلاق مى‏شود، نه به مفرد، در نتيجه معنايش اين است كه:" به زودى مى‏فهميد چه كسى دچار عذاب مى‏شود، و عذاب او را خوار مى‏كند"، ولى اگر موصوله باشد معنا چنين مى‏شود:" به زودى مى‏فهمى كسى را كه دچار عذاب مى‏شود، و عذاب او را خوار مى‏كند".


" وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ"-" عذاب مقيم" به معناى عذاب دايم است، و مناسب با حلول هم همين است، و جدا كردن عذابى كه خواركننده است از عذاب مقيم، شاهد آن است كه مراد از اولى، عذاب دنيا و مراد از دومى عذاب آخرت است. و در اين جمله شديدترين تهديد است.


و معنايش اين است كه به مشركين از قوم خود خطاب كن و بگو: اى مردم هم چنان و مستمر عمل كنيد بر همين حال كفر و عناد كه در آن هستيد، من هم بر طبق آنچه مامور شده‏ام به استمرار عمل مى‏كنم و به هيچ وجه از آن منصرف نمى‏شوم. پس به زودى مى‏فهميد چه كسى در دنيا به عذابى دچار مى‏شود كه خوارش كند،- هم چنان كه در جنگ بدر دچار شدند- و در آخرت به عذابى كه هرگز از او جدا شدنى نيست.


" إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ ..."


اين آيه در مقام تعليل دستورى است كه در آيه قبلى داده بود. و لام در كلمه" للناس" لام تعليل است، يعنى ما اين كتاب را براى مردم بر تو نازل كرديم، تا تو بر آنان تلاوت كنى و مطالبش را به آنان برسانى، و حرف" باء" در كلمه" بالحق" براى ملابست است، يعنى كتاب را در حالى كه حق بوده و با هيچ باطلى آميخته نبود بر تو نازل كرديم.


" فَمَنِ اهْتَدى‏ فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها" اين جمله فرع و نتيجه انزال كتاب است به حق، براى اينكه هر كس به وسيله آن راه يابد، نفع اين هدايت كه سعادت زندگى دنيا و ثواب دار آخرت است به خودش عايد مى‏شود و هر كس به گمراهى خود باقى بماند و با اين كتاب راه را نيابد، شقاوت و وبال گمراهى‏اش كه (بدبختى در دنيا و) عذاب آخرت است به خودش عايد مى‏شود، پس خداى سبحان بزرگتر


/ 614