ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 49


حمل كند، هر چند درخواست شده خويشاوند درخواست كننده باشد مثل پدر يا مادر يا برادر يا خواهر.


" إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ"- يعنى اينها كه تو را تكذيب مى‏كنند، از انذار تو سود نمى‏برند و اصلا انذار حقيقى نسبت به آنان محقق نمى‏شود، براى اينكه گفتيم دلهايشان مهر شده است، تو تنها كسانى را به حقيقت انذار مى‏كنى و انذارت به آنان سود مى‏دهد كه از پروردگار ناديده خود خشيت دارند، و نماز به پا مى‏دارند، كه بهترين عبادات و مهم‏ترين آنهاست.


و كوتاه سخن اينكه: به خدا ايمان آورده، او را مى‏پرستند، يعنى آنان كه از پروردگار خود به غيب يعنى به صرف انذار تو خشيت دارند، و نماز به پا مى‏دارند، نه اينكه قبل از انذار تو از پروردگارشان خشيت دارند، و نماز به پا مى‏دارند، و سپس تو ايشان را انذار مى‏كنى، تا گفته شود اين تحصيل حاصل است. پس آيه شريفه نظير آيه" إِنِّي أَرانِي أَعْصِرُ خَمْراً" «1» است.


" وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ"- در اين جمله خشيت و اقامه نماز كه در جمله قبلى بود، به عبارت" خود را تزكيه كند" مبدل شد، تا اشاره باشد به اينكه مقصود اصلى از دعوت بشر به سوى توحيد و انذار آنان، اين است كه نفوس بشر از رذايل و خرافات پاك شود، و پاك شدن نفس، به خشيت او از خداى ناديده و اقامه نماز است.


و اين جمله مطلب قبلى را تاكيد و تقرير مى‏كند، كه خدا را غنى و حميد معرفى مى‏كرد، مى‏فرمايد: خدا از تزكيه شدن شما كه شما را بدان مى‏خواند استفاده نمى‏كند، بلكه هر كس تزكى كند، به نفع خود تزكى كرده است.


آن گاه آيه را با جمله" وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ" ختم مى‏كند، تا دلالت كند بر اينكه تزكيه كسى كه تزكى كند هدر نمى‏رود، چون هر يك از دو فريق به سوى پروردگارشان بازگشت مى‏كنند، و به طور قطع روزى خداوند به حسابشان رسيدگى مى‏كند و پاداش و كيفر آنان را مى‏دهد و به اين گونه افرادى كه تزكيه كردند، بهترين جزا را خواهد داد.


" وَ ما يَسْتَوِي الْأَعْمى‏ وَ الْبَصِيرُ" ظاهرا اين جمله عطف باشد بر جمله" وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ" و در حقيقت تعليلى است به صورت تمثيل، تا بفهماند افرادى كه خود را تزكيه كرده‏اند، با آنها كه تكذيب مى‏كنند، يكسان نيستند.


_______________


(1) من خود را مى‏بينم كه آب انگور مى‏گيرم. سوره يوسف، آيه 36.


/ 614