بیشترتوضیحاتافزودن یادداشت جدید صفحه‌ى 49 حمل كند، هر چند درخواست شده خويشاوند درخواست كننده باشد مثل پدر يا مادر يا برادر يا خواهر. " إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ"- يعنى اينها كه تو را تكذيب مىكنند، از انذار تو سود نمىبرند و اصلا انذار حقيقى نسبت به آنان محقق نمىشود، براى اينكه گفتيم دلهايشان مهر شده است، تو تنها كسانى را به حقيقت انذار مىكنى و انذارت به آنان سود مىدهد كه از پروردگار ناديده خود خشيت دارند، و نماز به پا مىدارند، كه بهترين عبادات و مهمترين آنهاست. و كوتاه سخن اينكه: به خدا ايمان آورده، او را مىپرستند، يعنى آنان كه از پروردگار خود به غيب يعنى به صرف انذار تو خشيت دارند، و نماز به پا مىدارند، نه اينكه قبل از انذار تو از پروردگارشان خشيت دارند، و نماز به پا مىدارند، و سپس تو ايشان را انذار مىكنى، تا گفته شود اين تحصيل حاصل است. پس آيه شريفه نظير آيه" إِنِّي أَرانِي أَعْصِرُ خَمْراً" «1» است. " وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ"- در اين جمله خشيت و اقامه نماز كه در جمله قبلى بود، به عبارت" خود را تزكيه كند" مبدل شد، تا اشاره باشد به اينكه مقصود اصلى از دعوت بشر به سوى توحيد و انذار آنان، اين است كه نفوس بشر از رذايل و خرافات پاك شود، و پاك شدن نفس، به خشيت او از خداى ناديده و اقامه نماز است. و اين جمله مطلب قبلى را تاكيد و تقرير مىكند، كه خدا را غنى و حميد معرفى مىكرد، مىفرمايد: خدا از تزكيه شدن شما كه شما را بدان مىخواند استفاده نمىكند، بلكه هر كس تزكى كند، به نفع خود تزكى كرده است. آن گاه آيه را با جمله" وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ" ختم مىكند، تا دلالت كند بر اينكه تزكيه كسى كه تزكى كند هدر نمىرود، چون هر يك از دو فريق به سوى پروردگارشان بازگشت مىكنند، و به طور قطع روزى خداوند به حسابشان رسيدگى مىكند و پاداش و كيفر آنان را مىدهد و به اين گونه افرادى كه تزكيه كردند، بهترين جزا را خواهد داد. " وَ ما يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ" ظاهرا اين جمله عطف باشد بر جمله" وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ" و در حقيقت تعليلى است به صورت تمثيل، تا بفهماند افرادى كه خود را تزكيه كردهاند، با آنها كه تكذيب مىكنند، يكسان نيستند. _______________ (1) من خود را مىبينم كه آب انگور مىگيرم. سوره يوسف، آيه 36.
لطفا منتظر باشید ...
