ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 488


و در نهج البلاغه مى‏فرمايد: خداى سبحان بعد از فناى دنيا مانند روز ازل تنها مى‏ماند، ديگر هيچ چيز با او نخواهد بود، همانطور كه قبل از آغاز خلقت تنها بود، بعد از فناى آن نيز تنها مى‏شود، در حالى كه ديگر نه وقتى مى‏ماند و نه زمانى و نه حينى و نه مكانى. در آن هنگام است كه اجلها و مدتها و سالها و ساعتها همه معدوم مى‏شوند، چيزى وجود ندارد به غير از خداى واحد قهار كه بازگشت همه امور به سوى اوست. بدون قدرت خود آنها خلقتشان آغاز گشت، و بدون امتناعشان از هستى نابود مى‏شوند و اگر قدرت بر امتناع از نيستى مى‏داشتند بقايشان دوام مى‏يافت «1».


و در تفسير قمى به سند خود از ثوير بن ابى فاخته از على بن الحسين (ع) روايت كرده كه شخصى از آن جناب از فاصله بين دو نفخه پرسيد كه چقدر است؟ فرمود: هر قدر كه خدا بخواهد.


آن گاه امام (ع) كيفيت نفخ و مردن اهل زمين و آسمان را بيان كرده، تا آنجا كه مى‏فرمايد: پس خلق هم چنان در اين حال مى‏مانند تا خدا بخواهد، آن گاه به آسمان امر مى‏كند تا مضطرب گردد و به كوه‏ها دستور مى‏دهد تا به راه افتند، هم چنان كه خودش فرموده:" يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً" يعنى كوه‏ها پهناور شوند و زمين غير اين زمين شود، يعنى زمينى گردد كه ديگر بر پشت آن گناهى نشود، زمين فاش گردد كه ديگر نه كوهى بماند و نه گياهى، عينا مانند آن روزى كه زمين را براى اولين بار مى‏گسترد، و نيز عرش خدا هم مانند روز نخست بر آب قرار گيرد، به سبب عظمت و قدرت خدايى.


آن گاه امام فرمود: در اين هنگام است كه جبار- جل جلاله- با صوتى بسيار بلند كه از ناحيه او برمى‏خيزد، ندا مى‏كند، ندايى كه همه اقطار آسمانها و زمين آن را مى‏شنوند:" لمن الملك اليوم- امروز ملك از آن كيست؟" و كسى جوابش نمى‏گويد. در اين هنگام جبار- عز و جل" پاسخ خود را چنين مى‏گويد:" لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ- ملك از آن خداى يكتاى قهار است"«2».


مؤلف: دقت در سه روايت اخير انسان را به اين نكته راهنمايى مى‏كند كه آنچه از خلق فانى مى‏شود، عبارت است از استقلال وجودشان و روابط و نسبتهايى كه در بين آنها است، هم چنان كه آيات قرآنى نيز اين معنا را افاده مى‏كند و نيز به اين نكته رهنمون مى‏شود


_______________


(1) نهج البلاغه (صبحى الصالح)، ص 276، خطبه 186.


(2) تفسير قمى، ج 2، ص 252.


/ 614