ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 494


و نيز من بر شما اى قوم مى‏ترسم از روز قيامت، روزى كه بانگ و فرياد مردم از هر سو بلند مى‏شود (32).


روزى كه از عذاب پا به فرار مى‏گذاريد ولى از ناحيه خدا هيچ حافظى نداريد و كسى كه خدا گمراهش كند ديگر هيچ راهنما نخواهد داشت (33).


همين شما بوديد كه در گذشته يوسف به سويتان بيامد و لا يزال نسبت به دينى كه برايتان آورده بود در شك بوديد تا آنكه از دنيا رفت گفتيد ديگر خدا هرگز بعد از وى رسولى مبعوث نمى‏كند اينطور خدا هر اسرافگر شكاك را گمراه مى‏كند (34).


همان كسانى كه بدون دليلى آسمانى در آيات خدا جدال مى‏كنند و اين جدال عداوت بزرگى است نسبت به خدا و به كسانى كه ايمان آورده‏اند خداوند اين چنين مهر مى‏زند بر هر قلبى كه متكبر و جبار باشد (35).


(از آن جمله) فرعون است كه به وزيرش هامان گفت براى من قصرى بلند با آجر بساز شايد به راهها دست يابم (36).


راه‏هاى آسمان، و در نتيجه معبود موسى را ببينم و راست مى‏گويم كه من او را دروغگو مى‏پندارم.


و اين چنين اعمال زشت فرعون در نظرش زيبا جلوه كرده بود و از راه باز داشته شده بود و نقشه فرعون جز به هلاكت وى نيانجاميد (37).


و آنكه ايمان آورده بود گفت: اى قوم مرا پيروى كنيد تا شما را به راه رشد هدايت كنم (38).


اى قوم اين زندگى دنيا متاعى است و خانه آخرت خانه قرار و دائمى است (39).


كسى كه عمل زشتى كند تنها كيفرى مثل آن خواهد داشت ولى كسى كه عملى صالح انجام دهد چه مرد و چه زن بشرطى كه ايمان داشته باشد چنين كسانى داخل بهشت مى‏شوند و در آن بى‏حساب روزى داده خواهند شد (40).


و اى قوم من! چه مى‏شود مرا كه شما را به سوى نجات مى‏خوانم در عوض شما مرا به سوى آتش دعوت مى‏كنيد (41).


مرا مى‏خوانيد كه به خدا كفر ورزم و برايش شريك قايل شوم كه هيچ دليلى بر شرك او ندارم و من شما را به سوى خداى عزيز آمرزنده دعوت مى‏كنم (42).


اين حقيقتى است كه آنچه شما مرا به سويش مى‏خوانيد نه در دنيا دعوتى دارد و نه در آخرت و محقق است كه بازگشت ما به سوى خداست و محققا تنها اسرافگران اهل آتشند (43).


پس به زودى متوجه آنچه به شما مى‏گويم خواهيد شد و من امر خود را به خدا واگذار مى‏كنم كه خدا داناى به بندگان است (44).


/ 614