ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 495


خداى تعالى هم او را از نقشه‏هاى سويى كه برايش كشيده بودند حفظ فرموده و بدترين عذاب متوجه آل فرعون شد (45).


آتشى كه هر صبح و شام بر آن عرضه مى‏شوند تا قيامت به پا شود و چون به پا شد گفته مى‏شود اى آل فرعون داخل شديدترين عذاب شويد (46).


همان روزى كه در آتش با يكديگر بگو مگو مى‏كنند ضعفاء به گردنكشان مى‏گويند ما در دنيا پيرو شما بوديم حال آيا امروز مى‏توانيد مقدارى از اين عذاب آتش را از ما برگردانيد؟ (47).


گردنكشان در پاسخ مى‏گويند ما و شما هر دو دسته در آتش هستيم امروز هم خدا در بين بندگانش حكم كرده (و خلاصه حاكم خدا بوده نه اين و آن) (48).


و همه آنها كه در آتشند به خازنان دوزخ مى‏گويند پروردگارتان را بخوانيد يك روز هم كه شده عذاب را بر ما تخفيف دهد (49).


در پاسخ مى‏گويند آيا همواره رسولانتان با معجزات و آيات روشن به سويتان نيامدند؟ مى‏گويند:


بله آمدند. در پاسخ مى‏گويند: پس بخوانيد كه دعاى كافران جز در ضلالت نخواهد بود (50).


به درستى كه ما رسولان خود را و آنان را كه ايمان آوردند هم در دنيا و هم در روزى كه گواهان به پا خاسته مى‏شوند يارى كرده و مى‏كنيم (51).


در آن روز ستمكاران را پشيمانى و عذرخواهى سود ندهد و براى آنها خشم و لعن و منزلگاه بد (جهنم) مهياست (52).


و همين ما بوديم كه به موسى هدايت داديم و كتاب را به ارث به بنى اسرائيل داديم (53).


كتابى كه هدايت و تذكر براى خردمندان بود (54).


بيان آيات‏


در اين آيات كفار را موعظه مى‏فرمايد كه به آثار امت‏هاى گذشته و داستانهاى ايشان مراجعه كنند و در آنها نظر نموده و عبرت بگيرند و بدانند كه قوت اقوياء و استكبار مستكبران روزگار و مكر مكاران، خدا را عاجز نمى‏كند، و به همين منظور از باب نمونه پاره‏اى از قصص موسى و فرعون را ذكر مى‏كند و در آن قصه مؤمن آل فرعون را مى‏آورد.


" أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا ..."


استفهام در اين آيه انكارى است. و كلمه" واقى" اسم فاعل از مصدر" وقاية" است به معناى حفظ كردن چيزى از هر چه آن را اذيت كند و به آن ضرر بزند.


/ 614