ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 505


ايمان حبط و بى‏اجر مى‏شود، هم چنان كه قرآن كريم در جاى ديگر فرموده:" وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ" «1» و آياتى ديگر نظير آن.


مؤمن آل فرعون در كوتاهترين عبارت، تمامى اركان دين حق و سبيل رشاد را جمع كرده و آن اين است كه آدمى حياتى دارد پايدار و داراى قرار- بر خلاف حيات ناپايدار دنيا كه در آن حيات به آنچه در دنيا كرده جزا داده مى‏شود، چه عمل زشتش و چه صالحش. و چون چنين است، آدمى بايد عمل صالح كند و عمل زشت مرتكب نگردد. و براى مزيد بيان اين را هم اضافه كرد كه اگر كسى عمل صالح كند بدون حساب روزى داده مى‏شود.


" وَ يا قَوْمِ ما لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجاةِ وَ تَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ ... الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ" از اين كلام برمى‏آيد كه گويا مؤمن آل فرعون بعد از سخنان و نصايح قبلى‏اش، با دعوت مردم به پرستش آلهه ايشان روبرو شده و به جاى اينكه دعوت او را بپذيرند، او را به پرستش خدايان خود دعوت كرده‏اند، لذا در پاسخ گفته: من شما را به سوى نجات مى‏خوانم و شما مرا به سوى آتش؟


ممكن است از وضع مردم كه به باطل جدال مى‏كرده. و بر شرك اصرار مى‏ورزيدند، چنين استنباط كرده كه مى‏خواهند اين طور بگويند و خلاصه زبان حالشان اين بوده، لذا اين زبان حال را به ايشان نسبت داده و آن گاه اظهار تعجب كرده از اين كه با دعوت به حق او، با دعوت به باطل خود مقابله كردند.


و بدين جهت گفت: اى قوم من! چرا بايد چنين باشد كه من شما را به سوى نجات يعنى نجات از آتش دعوت كنم، و شما مرا به سوى آتش بخوانيد؟ در اينجا سؤال پيش مى‏آيد كه مؤمن مذكور مردم را به سوى سبب نجات دعوت مى‏كرد و مردم او را به سوى سبب آتش دعوت مى‏نمودند، نه خود آتش، پس به چه جهت او گفت من شما را به سوى نجات مى‏خوانم و شما مرا به سوى آتش؟ جوابش اين است كه آوردن مسبب و اراده سبب متداول است. و يا براى اين است كه جزاى عمل به وجهى خود عمل است.


آن گاه به تفسير دعوت ايشان و دعوت خود پرداخته، مى‏گويد:" تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ- شما مرا دعوت مى‏كنيد كه كفر بورزم" يعنى به خدا كفر بورزم و برايش شريكى قائل شوم كه علمى بدان ندارم، يعنى دليلى ندارم كه دلالت كند بر اينكه آن چيز، شريك خدا است و در نتيجه دعوتم مى‏كنيد كه بدون علم بر خدا افترا ببندم و اما من شما را دعوت مى‏كنم به‏


_______________


(1) و كسى كه ايمان را قبول نداشته باشد، اجر عملش حبط مى‏شود. سوره مائده، آيه 5.


/ 614