ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 507


جمله" أَنَّما تَدْعُونَنِي"، در نتيجه معنايش اين مى‏شود: ناگزير برگشتگاه ما به سوى خدا خواهد بود، پس بايد در برابر او تسليم شويم و طريقه او را پيروى كنيم و حدود عبوديتش را رعايت نماييم و ناگزير اسرافكاران كه از زى عبوديت تجاوز مى‏كنند- همين شما مردم هستيد- اصحاب دوزخند. پس آن خدايى كه من شما را به سويش مى‏خوانم، مايه نجات شماست، نه آنچه كه شما مرا بدان مى‏خوانيد.


[اشاره به مقامات سه گانه عبوديت: توكل، تفويض و تسليم‏]


" فَسَتَذْكُرُونَ ما أَقُولُ لَكُمْ وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ" صدر آيه شريفه ايشان را موعظه و تهديد مى‏كند و به عنوان نتيجه‏گيرى از جمله" وَ أَنَّ مَرَدَّنا إِلَى اللَّهِ ..." مى‏گويد: حال كه به ناچار بايد به سوى خدا برگشت كنيم و حال كه عذاب خدا بر اسرافگران خواهد رسيد كه شما هم از آنهاييد، و هر چه امروز به شما مى‏گويم گوش نمى‏دهيد، پس هم چنان باشيد تا به زودى وقتى كه عذاب را به چشم خود ببينيد متوجه گفته‏هاى من بشويد، آن وقت مى‏فهميد كه من خيرخواه شما بودم.


" وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ"- راغب كلمه" تفويض" را به معناى رد دانسته. و بنا به گفته وى تفويض امر به خدا، برگرداندن و واگذارى امر است به او، در نتيجه تفويض با توكل و تسليم قريب المعنى مى‏شود، چيزى كه هست اعتبارها مختلف است.


و اگر آن را تفويض مى‏گويند به اين اعتبار است كه بنده خدا آنچه را كه به ظاهر منسوب به خودش است، به خدا برمى‏گرداند و حال عبد در چنين وضعى حال كسى است كه بركنار باشد و هيچ امرى راجع به او نباشد و اگر توكلش مى‏خوانند به اين اعتبار است كه بنده خدا پروردگار خود را وكيل خود مى‏گيرد، تا هر تصرفى را كه خواست در امور او بكند و اگر تسليمش مى‏نامند، به اين اعتبار است كه بنده خدا رام و منقاد محض است در برابر هر اراده‏اى كه خداى سبحان در باره‏اش بكند، و هر كارى كه از او بخواهد بدون اينكه هيچ امرى را به خود نسبت دهد، اطاعت مى‏كند. پس تفويض و توكل و تسليم مقامات سه‏گانه‏اى هستند از مراحل عبوديت، از همه پايين‏تر و سطحى‏تر توكل است و از آن دقيقتر و بالاتر تفويض و از آنهم دقيق‏تر و مهم‏تر تسليم است.


" إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ"- اين جمله، واگذارى امر به خدا را تعليل مى‏كند كه چرا من امور خود را به خدا واگذار كردم؟ و در اينكه فرمود:" ان اللَّه" و نام خدا را برد، با اينكه مقتضاى ظاهر عبارت و سياق اين بود كه بفرمايد:" انه بصير بالعباد"، براى اين است كه علت بصير بودن خدا را هم بيان كرده باشد، گويا گفته: خدا بيناى به حال بندگان است براى اينكه اللَّه- عز اسمه- است.


/ 614