ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 538


" وَ لَكُمْ فِيها مَنافِعُ ..."


يعنى براى شما در آنها منافعى است، مانند: شير، پشم، كرك، مو، پوست، و ساير منافعشان.


" وَ لِتَبْلُغُوا عَلَيْها حاجَةً فِي صُدُورِكُمْ"- يعنى و غرض ديگر از خلقت آنها اين است كه بر پشت آنها سوار شويد و به مقاصد و حاجتهايى كه در سينه داريد برسيد.


" وَ عَلَيْها وَ عَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ"- اين جمله كنايه است از وسيله پيمودن بيابانها و درياها كه بيابانها را با شتران مى‏پيمايند و درياها را با كشتى.


" وَ يُرِيكُمْ آياتِهِ فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ" معناى نشان دادن خدا آيات خود را، در تفسير اوائل اين سوره گذشت. و گويا جمله" وَ يُرِيكُمْ آياتِهِ" منظور اصلى نيست تا مستلزم تكرار باشد، بلكه منظور زمينه‏چينى بوده براى توبيخ كفار، كه مى‏فرمايد:" فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ"- كدام يك از آيات خدا را انكار مى‏كنيد" يعنى كدام يك از اين آيات را كه خدا به شما نشان داده و به چشم خود مى‏بينيد و بيان ما را در باره آن مى‏شنويد، انكار مى‏كنيد؟ انكارى كه بهانه باشد براى اعراض از توحيد خدا.


" أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا ..."


اين آيه شريفه مشركين را ملامت مى‏كند و آنان را به سرگذشت امت‏هاى سابق و سنت قضاى الهى كه در آن امت‏ها جريان داشت توجه مى‏دهد. و نظير اين آيه در اوائل سوره نيز گذشت و گويا غرض از آن در آنجا اين بوده كه براى آنها روشن سازد كه خدا هر يك از آن امت‏ها را به گناهانشان بگرفت، چون هر وقت پيغمبرشان با معجزات به سويشان آمدند، كفر ورزيدند و به همين جهت در آنجا دنبال آيه فرمود:" فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ- خدا ايشان را به گناهانشان بگرفت" ولى در اينجا غرض اين بوده كه براى مشركين روشن كند كه آنچه در زندگى به دست مى‏آورند، بى‏نيازشان نمى‏كند و از عذاب خدا جلوگيرى نمى‏نمايد، نه آن خوشحالى‏ها كه از دانش خود دارند و نه توبه‏شان و ندامتشان از آنچه كه كرده‏اند.


و اگر در ابتداى آيه مورد بحث" فاء" تفريع آورد، براى اين است كه آيه را بر جمله آخر آيه قبلى كه مى‏فرمود:" فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْكِرُونَ" تفريع كرده باشد، يعنى اين را فرع و نتيجه آن قرار داده باشد. و اگر از خطاب در جمله قبلى (تنكرون) به غيبت (ا فلم يسيروا) التفات كرد، براى اين است كه بفهماند مردمى كه از آيات او رو بگردانند و آن را انكار كنند، قابل آن نيستند كه مورد خطاب ما واقع شوند، لذا گويا از آنان رويگردانيد و متوجه‏


/ 614