ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 548


كنون مرتكب شده‏ايد طلب مغفرت نماييد.


[انفاق نكردن مال، و كفر به معاد، دو صفت از اخص صفات مشركين‏]


" وَ وَيْلٌ لِلْمُشْرِكِينَ الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ" اين آيه شريفه مشركين را كه براى خدا شركايى اثبات مى‏كردند و قائل به يگانگى او نبودند، تهديد مى‏كند و آنان را به دو صفت از اخص صفاتشان توصيف مى‏كند: يكى اينكه زكات نمى‏دهند و يكى هم اينكه به آخرت كفر مى‏ورزند.


و مراد از" دادن زكات" مطلق انفاق مال در راه خدا به فقراء و مساكين است، براى اينكه زكات به معناى صدقه واجبى كه از احكام اسلام است آن روز يعنى در روزهايى كه اين سوره نازل مى‏شد واجب نشده بود، چون سوره مورد بحث از قديمى‏ترين سوره‏هاى مكى است.


بعضى «1» از مفسرين گفته‏اند: مراد از" دادن زكات" تزكيه نفس، و تطهير آن از پليدى‏هاى گناهان است و اينكه نفس را با رشدى پاك كه تنها از راه عبادت خداى سبحان دست مى‏دهد، تربيت و نمو دهند. و اين تفسير تفسير خوبى است، اما در صورتى كه اطلاق جمله" زكات دادن" بر تزكيه نفس اطلاقى صحيح باشد.


و جمله" وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ" وصف ديگرى است از مشركين. وصفى است كه از لوازم مذهب آنان در انكار معاد به شمار مى‏رود و به همين جهت جمله را با ضمير فصل" هم" آغاز كرد تا بفهماند كفر به آخرت از مشخصات مشرك است. «2»


" إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ".


يعنى مؤمنين اجرى غير مقطوع و دائمى دارند، هم چنان كه بعضى از مفسرين" ممنون" را اين طور معنا كرده‏اند. و بعضى «3» ديگر آن را به غير معدود معنا كرده‏اند، همان معنايى كه آيه" يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ" «4» نيز بدان اشاره مى‏كند.


بعضى «5» ديگر احتمال داده‏اند كه منظور از اين جمله اين باشد كه: در رزق مردم با ايمان و صالح منت و اذيت نيست و دهنده رزق عمل خود را با منت نهادن مكدر نمى‏كند.


ممكن است ما نيز اين معنا را توجيه نموده، بگوييم: اينكه اين رزق را اجر ناميده، اشعار بر


_______________


(1) مجمع البيان، ج 9، ص 4.


(2) مجمع البيان، ج 9، ص 5.


(3) روح المعانى، ج 24، ص 99.


(4) در بهشت روزى بى‏حسابى داده مى‏شوند. سوره مؤمن، آيه 40.


(5) مجمع البيان، ج 9، ص 5.


/ 614