ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 601


ايشان مى‏پرسد كجايند شريكان من، در پاسخ مى‏گويند ما اعلام مى‏داريم كه هيچ يك از ما به داشتن شريك براى تو گواهى نمى‏دهد (47).


در آن روز خدايانى را كه در دنيا مى‏پرستيدند نمى‏يابند و يقين مى‏كنند كه ديگر راه فرارى ندارند (48).


آرى، انسان از طلب خير خسته نمى‏شود و همين كه دچار شر مى‏شود خيلى زود نوميد و مايوس مى‏گردد (49).


اگر رحمتى از خود به او بچشانيم مخصوصا بعد از بلايى كه به او رسيده باشد حتما مى‏گويند اين از كاردانى خودم بود و من اصلا گمان نمى‏كنم قيامتى بپا شود و به فرض هم كه بپا شود در آن روز نيز محترم و داراى امتياز خواهيم بود (اينك اعلام مى‏داريم كه) به زودى كفار را به نتيجه آنچه مى‏كردند خبر خواهيم داد و به آنها از عذابى غليظ خواهيم چشانيد (50).


و چون به انسان نعمتى ارزانى داريم روى مى‏گرداند و دورى مى‏كند و چون به شرى مبتلا مى‏شود دعاهايى طولانى دارد (51).


بگو مرا خبر دهيد اگر فرضا اين قرآن از ناحيه خدا باشد و شما به آن كفر ورزيده باشيد در اين صورت گمراهتر از خود سراغ داريد كه در خلافى ريشه‏دار قرار گرفته‏ايد؟ (52).


به زودى آيات خود را هم در آفاق و خارج از وجود آنان و هم در داخل وجودشان نشان خواهيم داد تا روشن گردد كه خدا حق است آيا اين شهادت براى پروردگار تو بس نيست كه او ناظر و گواه بر هر چيزى است (53).


ولى تو بدان كه منشا همه اين بهانه‏جوييها اين است كه در مساله معاد در شكند و بدان كه خدا به هر چيزى احاطه دارد (54).


بيان آيات‏


در اين آيات بار ديگر به مساله قرآن و كفر مشركين بدان- با اينكه آياتش روشن و مقامش بلند است- برگشت شده و بى‏انصافى‏ها و كوتاهى‏هايى كه در باره آن كردند و تهمت‏هايى كه به آورنده‏اش زدند، و لجبازيهايى كه در برابر حق نموده، و كفرى كه نسبت به آيات آن ورزيدند، و آثار و توابعى كه اين رفتارهايشان داشت، برشمرده و سوره را پايان مى‏دهد.


و آيه اولى يعنى آيه" إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا ..." به منزله برزخ و رابطى است‏


/ 614