ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 602


كه اين فصل از آيات سوره را با فصل قبلى ارتباط و اتصال مى‏دهد، چون اين آيه در وسط آيه بعدش كه مى‏فرمايد" إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ ..."، و آيه اول از فصل قبل كه مى‏فرمود" وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ ..." و آيه اواخر آن كه مى‏فرمود" وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ ..."، قرار گرفته است، پس همانطور كه گفتيم مى‏تواند برزخ و رابطى بين دو دسته آيات باشد.


" إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لا يَخْفَوْنَ عَلَيْنا ..."


سياق اين آيه شريفه سياق تهديد ملحدين اين امت است، هم چنان كه آيه بعدى نيز اين معنا را تاييد مى‏كند. و الحاد به معناى انحراف است.


و چون كلمه" يلحدون" و نيز كلمه" آياتنا" مطلق آمده، شامل همه الحادها مى‏شود، چه الحاد در آيات تكوينى خدا، از قبيل خورشيد و ماه و غير آن دو، كه مشركين آنها را آيات خدا مى‏شمارند و در عين حال آنها را مى‏پرستند و مرتكب انحراف و الحاد مى‏شوند، و چه الحاد در آيات وحى و نبوت كه باز مشركين، قرآن كريم را افتراء بر خدا و گفتار پيامبر اسلام دانسته، و يا براى نشنيدنش سر و صداهاى بى‏معنا براه مى‏اندازند. و يا غير مشركين از فرق ضاله آن را از پيش خود تفسير نموده و يا به منظور فتنه انگيزى در بين مسلمين تاويلش مى‏كنند، كه تمامى اينها الحاد در آيات خدا است كه بيان جامعش اين است كه آيات الهى را در غير آن موضعى كه دارد وضع مى‏كنند و از جايى كه دارد به جاى ديگر مى‏برند.


" أَ فَمَنْ يُلْقى‏ فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ"- اين آيه شريفه جزاى روز قيامت را اعلام مى‏كند كه عبارت است از اينكه اهل جهنم را به زور و بدون اينكه دستشان به مامنى برسد و انتظار مامنى از قبيل شفيع يا ناصر و يا عذر مقبول داشته باشند، در آتش مى‏اندازند. در نتيجه به غير از افتادن در آتش هيچ سرنوشت ديگرى ندارند. و ظاهرا جمله" أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ" در اين مقام باشد كه بفرمايد مردم در قيامت دو طايفه‏اند، و طايفه سومى ندارند. اول، طايفه‏اى كه در ايمان به خدا و به آيات او استوارند. و دوم، طايفه‏اى كه در آيا خدا الحاد و انحراف مى‏ورزند. و با اين تقسيم روشن مى‏شود كه اهل استقامت در روز قيامت در ايمنى قرار دارند.


" اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ"- يعنى هر چه مى‏خواهيد بكنيد كه خدا به آنچه مى‏كنيد بينا است. و اين جمله تهديد قبلى را تشديد مى‏كند.


" إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ ... مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ" مراد از" ذكر" قرآن كريم است، چون قرآن مشتمل بر ذكر خداست. و اينكه جمله را


/ 614