ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 607


" لباس بلند و لابس قصير است". و اگر بگويند" لباس بلند و لابسه قصيره" است، در حقيقت لكنتى در كلام آورده‏اند، و به اصطلاح زيادى حرف زده‏اند، براى اينكه گفتگو در باره مذكر بودن لابس يا مؤنث بودن او نبود، بلكه گفتگو در باره غرضى بود ما وراى آن «1».


" قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ"- اين جمله اين نكته را بيان مى‏كند كه اثر و خاصيت قرآن دائر مدار واژه عربيش نيست، بلكه اين مردمند كه در مقابل آن دو جورند، طايفه‏اى با ايمان و طايفه‏اى ديگر بى‏ايمانند، و گرنه قرآن هدايت و شفاء است براى هر كس كه داراى ايمان باشد، و او را به سوى حق هدايت مى‏كند. و بيماريهاى درونى را، از قبيل شك و ريب، شفا مى‏دهد. و در عين حال براى كسانى كه ايمان نمى‏آورند ضلالت و كورى است، و باعث آن است كه حق و راه رشاد را تشخيص ندهند.


و در اينكه مردم بى‏ايمان را چنين توصيف كرده كه در گوشهايشان" وقر" و سنگينى دارند، اشاره است به اعترافى كه خود آنان كرده بودند، و در اول همين سوره از ايشان حكايت كرد كه گفتند" وَ فِي آذانِنا وَقْرٌ".


" أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ"- منظور از ندا شدنشان از محلى دور اين است كه نه صدايى را مى‏شنوند، و نه صاحب صدا را مى‏بينند، و اين خود تمثيلى است از حال كفار كه نه موعظتى را مى‏پذيرند، و نه حجتى را تعقل مى‏كنند.


[معناى اينكه ملائكه به مؤمنين مى‏گويند ما در دنيا و آخرت اولياء شما هستيم‏]


" وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ ..."


اين آيه شريفه رسول خدا (ص) را از اينكه قومش لجبازى مى‏كنند و به كتابش كفر مى‏ورزند، تسليت مى‏دهد.


" وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ"- منظور از اين كلمه كه" اگر از ناحيه پروردگار متعال قبلا نگذشته بود به زندگى كفار خاتمه داده مى‏شد" همان جمله" وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حِينٍ" «2» است كه در آغاز خلقت خطاب به بنى نوع آدم فرموده بود.


" وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ"- يعنى قوم حضرت موسى (ع) نسبت به كتاب موسى در شكى ريب‏آور بودند، اين را بدان جهت مى‏فرمايد تا خاطر خطير رسول خدا (ص) را نسبت به آنچه از قوم خود مى‏بيند تسليت دهد.


" مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها ..."


يعنى عمل، قائم به صاحب عمل است، و بيانگر حال او است. اگر عمل صالح و


_______________


(1) تفسير كشاف، ج، ص‏


(2) سوره اعراف، آيه 24.


/ 614