ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 615


ندارد، آن گاه فرموده: نه، اين راه، راه دورى است، و در اين ميان راهى نزديك‏تر هست، و آن اين است كه بگوييم:" آيا براى ايشان كافى نيست كه پروردگار تو معلوم براى هر چيز است"؟


" أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ ..."


آنچه از سياق استفاده مى‏شود اين است كه در آيه شريفه هشدار مى‏دهد به اينكه مشركين از اجتماع بر وحدانيت خداى تعالى از اين طريق كه او شهيد بر هر چيز است استفاده نمى‏كنند، با اينكه اين طريق روشن‏ترين برهان بر مساله توحيد است، اگر كسى تعقل كند.


و اين بدان جهت است كه دلهايشان در باره مساله معاد و لقاى خدا دچار بيمارى شك و ريب است، و بدين جهت است كه نمى‏توانند بفهمند خداى تعالى شهيد بر هر چيز است، و او و صفات و افعالش محجوب از هيچ يك از مخلوقات خود نيست.


آن گاه هشدار مى‏دهد به اينكه" أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ مُحِيطٌ" تا به وسيله آن اين شك و ريب از دلهايشان برطرف و ريشه‏كن شود، و آن هشدار عبارت است از اينكه: خداى تعالى به هر چيزى احاطه دارد، البته نه احاطه‏اى كه ما به چيزى داريم، بلكه احاطه‏اى كه لايق به ساحت قدس و كبريايى او باشد، پس هيچ مكان و مكينى از خدا خالى نيست، و هيچ چيز از نظر او پنهان نيست، و داخل در هيچ چيزى هم نيست.


مفسرين در معناى اين آيه اقوالى دارند، كه اگر به آنها مراجعه كنى قطعا تعجب خواهى كرد.


بحث روايتى [(رواياتى در ذيل برخى آيات گذشته)]


در الدر المنثور است كه ابن عساكر از عكرمة روايت كرده كه در تفسير آيه" أَ فَمَنْ يُلْقى‏ فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ" گفته است: اين آيه شريفه در باره عمار بن ياسر (رضوان اللَّه عليه) و ابى جهل نازل شده «1».


مؤلف: و نيز الدر المنثور اين روايت را از تعدادى از كتب از بشر بن تميم روايت كرده. ابن مردويه هم از ابن عباس نقل كرده كه: گفت منظور از" أَ فَمَنْ يُلْقى‏ فِي النَّارِ" ابى جهل بن هشام، و منظور از" أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ" ابو بكر صديق است. ولى همه اين‏


_______________


(1) الدر المنثور، ج 5، ص 366.


/ 614