ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 74


كافر شود كفرش عليه خود اوست و كفر كافران نزد پروردگارشان جز خشم بيشتر اثر ندارد و كفر كافران جز خسارت و زيان نمى‏افزايد (39).


بگو اين شركايى كه به جاى خدا مى‏خوانيد به من بگوييد ببينم چه چيزى از زمين را آفريده‏اند و يا در آسمانها شركتى دارند و يا ما به ايشان كتابى نازل كرده و در آن از وجود چنين شريكى خبر داده‏ايم و اين مشركين دليلى بر شرك خود دارند، نه هيچ يك از اينها نيست بلكه جز اين نبوده كه اين ستمكاران به يكديگر وعده غرور مى‏دهند (40).


خدا است كه نمى‏گذارد زمين و آسمان فرو ريزند و اگر فرو ريزد احدى بعد از خدا نيست كه از ريختن آنها جلوگيرى به عمل آورد و او حليم و آمرزنده است (41).


و به خدا سوگند خوردند و تا توانستند آن را غليظتر كردند كه اگر براى ما هم پيامبرى بيايد ما نيز يكى از امت‏هاى صاحب كتاب خواهيم شد و از همه آنها راه يافته‏تر خواهيم بود ولى وقتى پيامبر به سويشان آمد اين آمدن ثمره‏اى جز دورى و نفرت بيشتر برايشان نداشت (42).


دورى آنان از راه به جهت استكبار و بلندپروازى در زمين و نيز به علت مكر بدى كه داشتند بود و مكر بد جز به اهل مكر برنمى‏گردد، پس آيا منتظر سنتى هستند كه در امم گذشته جارى ساختيم، در اين صورت براى سنت خدا نه دگرگونى خواهند يافت و نه برگشتن از قومى به قومى ديگر (43).


آيا در زمين سير نكرده‏اند تا ببينند سرانجام آنهايى كه قبل از ايشان بودند چه شد با اينكه اينان نيرومندتر بودند، آرى هيچ چيزى در آسمان و زمين خدا را عاجز نمى‏كند كه او دانا و توانا است (44).


و اگر مردم را به كيفر اعمال زشتشان به عذاب خود مى‏گرفت بر روى زمين هيچ جنبده‏اى نمى‏ماند و ليكن عذاب آنان را تا مدتى معين تاخير مى‏اندازد همين كه اجلشان رسيد خداوند بر احوال بندگانش كاملا آگاهست (45).


بيان آيات‏


اين آيات نخست بر مساله توحيد خدا در ربوبيت احتجاج مى‏كند، و آيات" هُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلائِفَ فِي الْأَرْضِ ..." و" إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا ..." متضمن آن احتجاج است، و سپس بر نبودن شريكى براى خدا در ربوبيت احتجاج مى‏كند، كه آيه" قُلْ أَ رَأَيْتُمْ شُرَكاءَكُمُ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ..." متضمن آن است.


و آن گاه مشركين را بر نقض عهد و سوگند، و كارهاى زشتى كه مرتكب مى‏شدند سرزنش مى‏كند، و در آخر اين معنا را مسجل مى‏سازد كه هيچ كس و هيچ چيز نمى‏تواند


/ 614