ترجمه تفسیر المیزان جلد 17

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 17

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


‌صفحه‌ى 81


و در باره كلمه" نفور" گفته:" اين كلمه از ماده" نفر" است كه هم به معناى تنفر از چيزى است، و هم به معناى رو كردن به چيزى، مانند كلمه" فزع" كه آن نيز به دو معناست، هم مى‏گوييم:" فزع الى فلان- به فلان كس پناه برد، و نزد او آرامش گرفت" و هم مى‏گوييم:" فزع عن الشي‏ء- از فلان چيز رو بگردانيد" در نفر هم وقتى مى‏گوييم:" نفر عن الشي‏ء نفورا" معنايش اين است كه: از آن چيز تنفر و اعراض كرد، در قرآن فرموده:" ما زادَهُمْ إِلَّا نُفُوراً" «1».


بعضى «2» از مفسرين گفته‏اند:" قبل از بعثت رسول خدا (ص) خبر به قريش رسيد كه اهل كتاب پيغمبران خود را تكذيب كردند. قريش گفتند: خدا يهود و نصارى را لعنت كند كه پيامبرانى به سويشان آمدند و آنان تكذيبشان كردند. به خدا سوگند اگر پيامبرى به سوى ما آيد، قطعا و به طور حتم راه يافته‏ترين امت‏ها خواهيم بود". و سياق آيه شريفه مصدق اين نقل است و آن را تاييد مى‏كند.


پس در جمله" وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ" ضمير جمع به قريش برمى‏گردد كه اين سوگند را قبل از بعثت رسول خدا (ص) خورده بودند به دليل اينكه دنبالش مى‏فرمايد:" فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِيرٌ" و سوگندشان هم همين بود كه:" لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِيرٌ ...- اگر نذيرى به سوى ما بيايد ما چنين و چنان مى‏كنيم".


[معناى اين كلام قريش كه پيش از بعثت پيامبر (صلّى الله عليه وآله) قسم مى‏خوردند كه اگر نذيرى به سويشان بيايد" أَهْدى‏ مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ" خواهند شد]


و معناى جمله" لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِيرٌ لَيَكُونُنَّ أَهْدى‏ مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ" اين است كه: اگر نذيرى به سوى ما بيايد ما راه يافته‏تر از يكى از امت‏ها خواهيم بود، يعنى يكى از امت‏هايى كه نذير برايشان آمد از قبيل يهود و نصارى. در اينجا ممكن بود بگويند:" راه يافته‏تر از ايشان خواهيم بود"، و ليكن اين طور نفرمود، براى اينكه معناى آنچه را گفتند اين است كه ما امتى هستيم كه فعلا نذيرى نداريم، و اگر براى ما هم نذيرى بيايد و ما نيز امتى صاحب نذير شويم، مانند يكى از اين امتهاى صاحب نذير، آن وقت با تصديق نذير خود راه يافته‏تر از امت مثل خود مى‏شويم. اين آن معنايى است كه از تعبير" أَهْدى‏ مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ" استفاده مى‏شود، (دقت بفرماييد كه نكته‏اى لطيف است).


بعضى «3» از مفسرين گفته‏اند:" مقتضاى مقام اين است كه بگويند از همه امتها راه‏


_______________


(1) مفردات راغب، ماده" نفر".


(2) تفسير فخر رازى، ج 26، ص 33. و الدر المنثور، ج 5، ص 255، به نقل از ابى هلال و ابن جريح.


(3) تفسير روح المعانى، ج 22، ص 205.


/ 614