ترجمه تفسیر المیزان جلد 18

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 18

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

و منظور از اين تعبير اين است كه ابراهيم كلمه توحيد را به عنوان وصيت به فرزندان در بين آنان قرار داد تا در
هر مدتى يك بار به آن مراجعه كنند، هم چنان كه قرآن كريم مى‏فرمايد:

" وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‏ لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ" «1».

ليكن خواننده عزيز خودش خوب مى‏داند كه از وصيت، به كلمه توحيد تعبير نمى‏كنند به اينكه ابراهيم (ع) آن را در ذريه خود كلمه باقيه‏اى قرار داد، گو اينكه ممكن است ابراهيم (ع) چنين چيزى را آرزو داشته، اما خواستن و آرزو كردن، غير از جعل باقى و قرار دادن است.

بعضى «2» ديگر گفته‏اند: مراد اين است كه خداى تعالى امامت را كلمه باقيه‏اى در ذريه ابراهيم (ع) قرار داد.

به زودى در باره اين تفسير در بحث روايتى آينده ان شاء اللَّه بحث خواهيم كرد.

مطلب ديگر اينكه از آيه شريفه چنين برمى‏آيد كه ذريه ابراهيم (ع) تا روز قيامت از اين كلمه خالى نمى‏شود.

" بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ"

اين آيه كه در آغازش كلمه" بل" آمده اعراض از چيزى است كه از آيه قبلى فهميده مى‏شد، و معنايش اين است كه: برگشتن مشركين از شرك به توحيد، نهايت چيزى بود كه از مشركين اميدش مى‏رفت، و ليكن برنگشتند، بلكه من اين مشركين قوم تو را و پدران ايشان را چند صباحى از زندگى بهره‏مند كردم، و از نعمت‏هاى خود برخوردار نمودم تا آنكه حق و رسولى مبين به سويشان بيامد.

و چه بسا التفاتى كه در اين آيه از غيبت به تكلم بكار رفته، و فرموده:" من آنان را برخوردار كردم" براى اين بوده كه به عظمت جرم مشركين اشاره كرده باشد، و بفهماند مشركين در كفران نعمت‏ها و كفرشان به حق و نسبت سحر دادن به رسول خدا (ص) هيچ منظورى جز توهين به خداى تعالى نداشتند.
و مراد از اينكه فرمود:" تا آنكه حق به سويشان آمد" همين قرآن است. و مراد از" رسول مبين" رسول خدا، محمد مصطفى (ص) است.

" وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ قالُوا هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ"

اين جمله طعنى را كه مشركين به حق زدند، يعنى به قرآنى كه برايشان نازل شد
حكايت مى‏كند و اين طعن مستلزم طعن به رسول خدا (ص) نيز هست، هم چنان كه كلام بعديشان نيز طعن به آن جناب است.

(1) ابراهيم و يعقوب، فرزندان خود را به دين توحيد وصيت كرده، و گفتند: اى فرزندان من خداى براى شما دين را برگزيده پس زنهار از دنيا نرويد مگر مسلمان. سوره بقره، آيه 132.

(2) مجمع البيان، ج 9، ص 45.

/ 590