روايتى در ذيل آيه:" وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‏ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ" - ترجمه تفسیر المیزان جلد 18

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 18

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

روايتى در ذيل آيه:" وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‏ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ"

و در احتجاج از حضرت عسكرى (ع) از پدران بزرگوارش روايت آورده كه فرمودند: روزى رسول خدا (ص) در سايه كعبه نشسته بود كه عبد اللَّه بن اميه مخزومى عرضه داشت: اگر خدا مى‏خواست رسولى در بين ما مبعوث كند، كسى را مبعوث مى‏كرد كه از همه ما ثروتمندتر و نيكو حال‏تر باشد، چرا اين قرآن كه تو مى‏پندارى خدا بر تو نازلش كرده و به وسيله آن مبعوث به رسالتت نموده، بر يكى از دو مرد عظيم اين دو شهر يعنى وليد بن مغيره در مكه و عروة بن مسعود ثقفى در طائف نازل نشد؟

آن گاه امام (ع) در كلامى طولانى پاسخ رسول خدا (ص) را نقل فرموده كه مضمونش همان است كه در آيات آمده.

آن گاه فرموده: و پاسخ همان است كه قرآن در جواب از" وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‏ رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ"

فرموده:" أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ" اى محمد (ص) آيا اين مشركين رحمت پروردگار تو را تقسيم مى‏كنند؟

" نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا"

اين ماييم كه معيشت‏شان را در زندگى دنيا تقسيم مى‏كنيم. آرى خدا است كه بعضى از ما را محتاج بعضى ديگر كرده، اين را محتاج مال او، و او را نيازمند كالا و يا خدمت اين كرده است.
در نتيجه مى‏بينى كه بزرگترين پادشاهان و غنى‏ترين توانگران، محتاج به فقيرترين فقراء شده تا كالايى از انواع كالاها كه نزد او است از او بخرد، و يا برايش خدمتى كند و گوشه‏اى از زندگيش را اصلاح نمايد، كه اگر آن فقير نمى‏بود اصلاح نمى‏شد، و خود آن پادشاه نمى‏توانست آن را اصلاح كند. و يا آنكه از علمى كه آن فقير از انواع حكمت و علوم دارد استفاده نمايد، پس او محتاج به اين فقير است، و اين فقير هم محتاج مال آن پادشاه توانگر است، حاجت اين فقير نزد او است و حاجت آن پادشاه كه يا خدمت و يا علم و يا رأى درست است نزد اين فقير است.

پس آن پادشاه نمى‏تواند بگويد: چرا من علم اين فقير و مال خودم را نداشته باشم، و فقير هم نمى‏تواند بگويد:

چرا مال آن پادشاه با علم و رأى و معرفت خودم برايم جمع نشد؟

آن گاه امام (ع) اين آيه را قرائت فرمود:" وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا".

/ 590