ترجمه تفسیر المیزان جلد 18

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 18

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

درخواست آنان را مى‏شنود، و حاجت‏شان را كه همان اهتداء به هدايت پروردگار تو است مى‏داند، و به همين جهت كتاب نازل مى‏كند و رسول ارسال مى‏كند، چون نسبت به‏
بندگانش رحمت دارد.

" رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ"

از آنجا كه وثنيها معتقد بودند كه هر صنف از اصناف خلق، اله و معبودى جداگانه دارد- حال يا يكى و يا بيشتر- و چه بسا مى‏شد كه يك طايفه از آنها اله مخصوصى براى خود داشتند، غير آن اله كه قوم ديگر اتخاذ كرده بودند، لذا در اين آيه شريفه به دنبال جمله" مِنْ رَبِّكَ" كه در آخر آيه قبلى بود، فرمود:" رَبِّ السَّماواتِ ..." تا كسى از آنان خيال نكند كه ربوبيت خدا نسبت به رسول گراميش در جمله" ربك- پروردگار تو" ربوبيت خاصى است، و قرآن هم قائل به چند ربوبيت است. و نيز بفهماند كه پروردگار رسول خدا (ص) همان پروردگار آسمانها و زمين و موجودات بين آن دو است، و به همين جهت دنبال اين آيه در آيه بعدى هم فرمود:

" لا إِلهَ إِلَّا هُوَ".

" إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ"- اين اشتراط- همانطور كه زمخشرى «1» هم گفته- از قبيل اشتراطى است كه گاهى خود ما در گفتگوهايمان مى‏آوريم، مثلا مى‏گوييم" اين تحفه و انعام زيد است كه مردم همه جا از كرم او سخن مى‏گويند و سخاوتش را شهرت داده‏اند. البته اگر داستان بخشش و سخاى او را شنيده باشى، و برايت گفته باشند". و در حقيقت معناى اين اشتراط اين است كه بفهمانيم سخاوت زيد را همه اهل يقين مى‏دانند.
در آيه مورد بحث هم معناى" اگر اهل يقين بوده باشيد" همين است كه بفهماند خدا همان كسى است كه همه اهل يقين او را مى‏شناسند، و مى‏دانند كه تنها او رب آسمانها و زمين و ما بين آن دو است، و اگر شما هم از ايشان باشيد البته خواهيد ديد كه او رب همه چيز است.

" لا إِلهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَ يُمِيتُ رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ"

از آنجا كه آيه قبلى مى‏فهماند كه ربوبيت يعنى ملك و تدبير منحصر در خداى تعالى است، و نيز چون الوهيت يعنى معبوديت به حق از لوازم ربوبيت است، لذا دنبالش كلمه توحيد را آورد كه تمامى آلهه غير خدا را نفى مى‏كند، و مى‏فرمايد:" لا اله الا هو".

" يُحْيِي وَ يُمِيتُ"- اين دو صفت از خصوصى‏ترين صفات خداى تعالى است كه از شؤون تدبيرند، و در نامبردن آن دو، نوعى زمينه‏چينى است براى انذار به معاد كه به زودى مى‏آيد.

(1) تفسير كشاف، ج 4، ص 272.

/ 590