ترجمه تفسیر المیزان جلد 18

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 18

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

بيان آيه:" قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ"
...

بيان آيه:" قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ" كه اغماض از رفتار مشركين را توصيه مى‏كند

" قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ ..."

در اين آيه شريفه به رسول خدا (ص) دستور مى‏دهد كه به مؤمنين امر كند كه از بدى‏هاى كفار چشم‏پوشى كند. در نتيجه تقدير آيه اين طور مى‏شود:

" قل للذين امنوا اغفروا يغفروا"، يعنى به مؤمنين بگو ببخشيد تا ببخشند. هم چنان كه در آيه‏
" قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ" «1» نيز كلمه" أقيموا" در تقدير است.

اين آيه شريفه در مكه نازل شده، و در سياق آيات قبل قرار گرفته كه حال مستكبرين و مستهزءين به آيات خدا را بيان مى‏كرد، و ايشان را به شديدترين عذاب تهديد مى‏نمود. گويا مؤمنين وقتى به اينگونه افراد مى‏رسيدند كه در طعنه زدن و توهينشان به رسول خدا (ص) مبالغه و زياده‏روى مى‏كردند، و نيز وقتى مى‏ديدند به آيات خدا استهزاء مى‏كنند، ديگر عنان اختيار از كف داده، در مقام دفاع از كتاب خدا و فرستاده او بر مى‏آمدند، و از ايشان مى‏خواستند دست از اين كارها بردارند، و به خدا و رسولش ايمان آورند، غافل از اينكه كلمه عذاب عليه آنان حتمى شده است، هم چنان كه ظاهر آيات سابق اين حتميت را افاده مى‏كند، در نتيجه رسول گرامى خود را دستور مى‏دهد تا به اين گونه افراد از مؤمنين اعلام بدارد كه بايد از مشركين نامبرده عفو و اغماض كنند، و متعرض حال ايشان نشوند، براى اينكه به زودى به كيفر اعمال خود خواهند رسيد.

و بنا بر اين، مراد از" مغفرت" در جمله" قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا" عفو و ناديده گرفتن رفتار و گفتار دشمن، و اعراض از ايشان است. و خلاصه مراد اين است كه به آنان بگو مخاصمه و بگو مگو نكنند. و مراد از" آنانى كه اميدوار و منتظر ايام خدا نيستند" كفارى است كه در آيات سابق از ايشان سخنى رفت، چون مشركين معتقد به آمدن روزهايى براى خدا نبودند، كه در آن روزها غير از حكم خدا حكمى، و غير از ملك او ملكى نباشد، در حالى كه خدا داراى چنين روزهايى هست، مانند: روز مرگ و روز برزخ و روز قيامت و روز عذاب انقراض و استيصال.

و جمله" لِيَجْزِيَ قَوْماً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ" امر به مغفرت و يا امر به دستور مغفرت را تعليل مى‏كند، و حاصلش اين است: اين كه به تو گفتيم بايد به مؤمنين دستور دهى تا از رفتار مشركين چشم‏پوشى و اغماض كنند، براى اين بود كه هيچ حاجتى به مؤاخذه كردن ايشان نيست، چون خداى تعالى به زودى ايشان را بر طبق آنچه كرده‏اند كيفر مى‏دهد.

و در نتيجه آيه شريفه نظير آيه" وَ ذَرْنِي وَ الْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلِيلًا إِنَّ لَدَيْنا أَنْكالًا وَ جَحِيماً" «2»

و نظير آيه" ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ" «3»

(1) سوره ابراهيم، آيه 31.

(2) مرا در خصوص تكذيب كنندگان كه غرور نعمت، ايشان راى به تكذيب وا داشته، وابگذار، چند روزى اندك مهلتشان ده كه نزد ما عذابها و دوزخى هست. سوره مزمل، آيه 12 و 13.

(3) آن گاه رهايشان كن تا در سخنان بيهوده خود سرگرم باشند. سوره انعام، آيه 91.

/ 590