دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

حتى يك كلمه دم نزد. چون سكوت آنان را بر آنچه در
دلشان بود ديد، فرود آمد و پياده به سمت نُخَيله راه افتاد، در حالى كه
مردمْ پشت سر او مى‏رفتند، تا آن كه گروهى از اشراف كوفه بر گرد او
جمع شدند و گفتند: اى امير مؤمنان! برگَرد، كه ما تو را از اين كار كفايت
مى‏كنيم.

فرمود: «شما نه مرا كفايت مى‏كنيد، نه خود را!» آنان همچنان با او به
سخن پرداختند تا حضرت را به خانه‏اش باز گرداندند. امام عليه السلام برگشت،
در حالى كه غمگين وآزرده خاطر بود.

على عليه السلام سعيد بن قيس هَمْدانى را خواست و او را از نخيله همراه
هشت هزار نفر فرستاد؛ چرا كه خبر يافته بود غارتگران با جمع انبوهى
آمده‏اند. به‏وى فرمود: «تو را با هشت هزار نفر فرستادم. اين قشون
غارتگر را تعقيب و از سرزمين عراق بيرون كن».

[سعيد] در ساحل فُرات به تعقيب او پيش رفت تا به عانات رسيد.
از آن‏جا هانى بن خطّاب همدانى را فرستاد و او در پى مهاجمان رفت تا
به نزديكى‏هاى سرزمين قِنَّسْرين 1رسيد كه آنان گريخته بودند. سپس بازگشت.

به گفته راوى، على عليه السلام همچنان دلگرفته و غمگين بود، تا آن كه
سعيد بن قيس به نزد او باز آمد. آن روزها بيمار بود و نتوانست آنچه را
كه مى‏خواست، ايستاده درميان مردم بگويد. پس زيرطاقى كه به مسجد
وصل مى‏شد نشست، در حالى كه حسن و حسين عليهما السلام و عبد اللّه‏ بن
جعفر هم همراهش بودند. غلامش سعد را خواست و نامه را به او داد و
فرمود كه براى مردم بخوانَد. سعد ايستاد، به‏نحوى كه على عليه السلام خواندن
او و جواب مردم را بشنود و متن نامه را چنين خواند:


شهرى در يك منزلى حلب از سمت
حِمص. در كوه‏هاى آن مزارى است كه گويند قبر حضرت صالح عليه السلام است (معجم البلدان: 4 /
403).

/ 344