فصل دهم: آخرين خطبه امام - دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

فصل دهم: آخرين خطبه امام

2877.نهج البلاغة: از نوف بكالى روايت است كه اين خطبه را
امير مؤمنان على عليه السلام در كوفه ايراد كرد، در حالى كه بر روى سنگى
ايستاده بود كه جعدة بن هبيره مخزومى براى او نهاد، بر تن او جُبّه‏اى
پشمين بود و بند شمشيرش از پوست درخت خرما بود، در پاهايش نيز
كفشى از ليف خرما بود و پيشانى‏اش نيز [از سجده بسيار [همچون پينه
زانوى شتر. فرمود:

«ستايشْ خدايى را كه سرانجام مردم و فرجام كارها به‏سوى اوست.
او را بر نيكىِ بزرگش، بر دليلِ آشكارش، بر بخشش و منّتش
مى‏ستاييم؛ ستايشى كه اداى حقّ او و شكر او باشد و به پاداشش نزديك
سازد و افزايش نعمتش را موجب شود. از او مدد مى‏جوييم، مدد
خواستن كسى كه به عطاى او اميدوار و به سودِ او آرزومند و به دفعِ او
مطمئن و به بزرگوارى‏اش معترف و با رفتار و گفتار، فرمانبردار
اوست.

و به او ايمان داريم، ايمان كسى كه از روى يقين به او اميد بسته و از
روى ايمان، به او بازگشته و از روى پذيرش، در پيشگاه او خاضع است
و موحّدانه، كار را براى او خالص مى‏سازد و سپاسمندانه بزرگش
مى‏دارد و با رغبت و تلاش، به او پناه مى‏برد.

/ 344