دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

خداى سبحان نه زاده شده، تا در عزّت شريكى داشته باشد و نه
زاده است، تا خود از بين رود و از او ارث برند، و نه وقت و زمان بر او
پيشى جسته، و نه افزايش و كاستى بر او راه يافته است؛ بلكه با
نشانه‏هاى تدبير استوار و تقدير حتمى كه نشانمان داده، بر خِردها
آشكار شده است.

از نشانه‏هاى خلقت او، آفرينش آسمان‏هاست، كه بى‏ستون، استوار
و برقرار است و بى‏تكيه‏گاه، پا برجاست. آنها را فرا خوانْد، فرمانبردار و
پذيرا پاسخ دادند، بى‏توقّف و درنگ! اگر نبود كه به پروردگارىِ او اقرار
داشتند و به اطاعتش تسليم، آسمان‏ها را جايگاه عرش خود و قرارگاه
فرشتگانش و فرازگاه سخن پاك و كار شايسته آفريده‏هايش قرار
نمى‏داد.

ستارگان آسمان را نشانه‏هايى قرار داد، تا سرگشته راه‏ها و درّه‏هاى
گوناگون، با آنها راه را بيابد. تاريكى پرده‏هاى شب‏تار، از نورافشانى آنها
نمى‏تواند جلوگيرى كند و پوشش‏هاى ظلمتِ شب ديجور، مانع
درخشش فروغ ماه در آسمان‏ها نيست.

منزّه است خدايى كه بر او پوشيده نيست سياهى شب تار و شبِ
آرام گرفته در عمق دره‏هاى زمين و بلندى‏هاى كوه‏هاى تيره‏رنگِ به‏هم
پيوسته و پيچيدن صداى غرّش رعد در افق آسمان و آذرخشى كه از
ابرها برمى‏جهد و برگى كه با وزش بادها و بارش باران از آسمان از
درخت فرومى‏افتد. مى‏داند كه هر قطره كجا فرو چكيد و قرار گرفت و
ذرّه كجا كشيده شد و قُوت و خوراكى كه پشه را كفايت مى‏كند و آنچه
در شكم مادّه است، چيست.

ستايشْ خدايى را كه پيش از آن كه كرسى و عرش و آسمان و زمين
و جن و انس باشند، بوده است. نه با خيال، درك مى‏شود، نه با فهم، به
اندازه مى‏آيد، نه خواهنده‏اى مشغولش مى‏كند و نه بخششى از او
مى‏كاهد، نه با چشم مى‏نگرد و نه با "كجا" محدود مى‏شود، نه با همسان
و جفت، توصيف مى‏شود و نه با ابزار آفريده

/ 344