دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

دادگر و ستمگر بر آن حكومت كرده‏اند و مردم در
كارهاى تو همان‏گونه مى‏نگرند كه تو در كار زمامداران پيشين
مى‏نگريستى و درباره تو همانى را مى‏گويند (و قضاوت مى‏كنند) كه تو
درباره آنان مى‏گفتى. تنها از راه آنچه خداوند بر زبان بندگانش جارى
مى‏سازد مى‏توان صالحان را شناخت. پس محبوب‏ترين ذخيره‏ها در
نظر تو ذخيره عمل صالح باشد، «با اعتدال و ميانه‏روى در آنچه جمع
مى‏كنى و به امور مردم مى‏پردازى». پس بر خواسته دلت مسلّط باش و
نفس خود را از آنچه برايت حلال نيست، بخيلانه نگه‏دار، كه بخل بر
خويشتن، انصاف درباره آن است در آنچه دوست دارد يا ناخرسند
است.

در دل خويش، لطف و مهربانى به مردم را بپروران، با نيكى كردن به
آنان و هرگز براى آنان درنده‏اى مباش كه خوردنشان را غنيمت
شمارى؛ چرا كه آنان دو دسته‏اند: يا برادر دينى تواَند، يا همنوع و
همانند تو در خلقت. لغزش‏هايى از آنان سر مى‏زند و عذرها و
بهانه‏هايى برايشان پيش مى‏آيد و به عمد يا خطا نافرمانى از آنان سر
مى‏زند. پس به همان‏گونه كه دوست دارى خداوند از بخشايش خويش
به تو عطا كند، تو نيز عفو و گذشت خود را ارزانى‏شان دار، كه تو بالا
دست آنانى و آن كه حاكم توست، بالا دست توست و خداوند، بالا
دست كسى است كه به تو استاندارى داده است و تو را به قرآن آشنا
ساخته و به سنّت‏هاى پيامبر خدا بينايى داده است.

بر تو باد آنچه در اين عهدنامه برايت نگاشته‏ايم. خود را به ميدان
جنگ با خدا مَكش؛ چرا كه بر كيفر او طاقت ندارى و از بخشايش و
رحمت او بى‏نياز نيستى. پس بر عفو پشيمان مشو و از كيفر دادن
خوش‏حالى مكن و تا آن‏جا كه جا دارد، به قهر و تندى مشتاب و مگو
كه فرمان دارم و فرمان مى‏دهم و بايد از من پيروى كنند، كه اين انديشه،
مايه تباهى دل و كاهش دين و نزديك شدن به فتنه‏هاست.

پس از گرفتار شدن در بدبختى به خداوند پناه ببر. و هرگاه كه از اين
حكومت و رياست خوشت آمد و براى تو خودپسندى (و عُجب)
پيش آورد، به وسعت و

/ 344