دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

ولايتشان را واجب ساخته رجوع كنند. اين
روش نه به صلاح دين است و نه به مصلحتِ دينداران.

قاضى بايد طبق حديث و سنّتى كه نزد اوست، داورى كند. اگر دچار
بن‏بست شد، داورى را به اهلش بسپارد و اگر به آن دست نيافت، با
فقهاى ديگر مسلمانان گفتگو كند و راهى جز اين ندارد. دو قاضى
مسلمان حق ندارند با اختلاف در حكم بر آن پافشارى كنند؛ بلكه بايد
اين مسئله را به ولىّ امر در ميان شما ارجاع دهند، تا اين‏كه او بر اساس
علمى كه خدا به وى داده، داورى كند، سپس هر دو در پذيرش قضاوت
او همراه شوند، چه حكم او موافق رأيشان باشد، يا مخالف آن». در اين
مسئله ژرف بنگر! همانا اين دين در دست اشرار، گرفتار بوده است كه
بر اساس هواى نفس و براى دنياطلبى در آن عمل مى‏كردند.

«به قُضات شهرستان‏هايت بنويس، تا هر حكمى را كه در حقوق آن
اختلاف داشتند، به تو گزارش كنند و آن‏گاه آن احكام را بررسى كن.
آنچه را كه موافق كتاب خدا و سنّت پيامبر خدا و حديثِ امام خودت
بود، امضا كن و آنان را بر قبول و اجراى آن وادار و آنچه را كه برايت
مشتبه بود، فقيهان را به حضورت فرا خوان و در آن مورد با ايشان
گفتگو كن، سپس آنچه را كه مورد اتّفاق نظر فقيهان مسلمان در حضور
تو بود، امضا و تنفيذ كن. هر چه را مورد اختلاف مردم باشد، بايد به
حكم امام برگردانْد و بر امام است كه از خداوند يارى بجويد و در اقامه
حدود بكوشد و مردم را به اطاعت فرمان خويش وادارد و جز از
خداوند، هيچ نيرويى نيست!».

سپس به كار كارگزارانت بنگر، آنان را از روى امتحان به كار بگمار،
نه بر اساس بخشش و دوستى و بى‏مشورت، كه به كار گماردن بر
اساس تمايل شخصى و بدون مشورت، مايه ستم و خيانت است «و
وارد آوردن درماندگى بر مردم است و كارها هرگز با مفسده‏انگيزى
درست شدنى نيست. پس براى سرپرستى كارهاى خود،

/ 344