دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

تعهّدى سپردى، به پيمانت وفادار و نسبت به مراعات
تعهّدت امين باش. جان خود را سپر پيمانت ساز؛ چرا كه هيچ چيز از
واجبات الهى كه مردم با همه عقايد مختلف و آيين‏هاى متفاوت و
پراكنده بر رعايت آن هماهنگ‏اند، مثل بزرگ شمردن وفا به پيمان
نيست. مشركان هم چون به پيامدهاى سوء غدّارى و پيمان‏شكنى آگاه
بودند، به تعهّداتشان در برابر مسلمانان متعهّد بودند. پس مبادا كه تو
پيمان بشكنى و عهد خويش را نقض كنى و به دشمنت نيرنگ زنى؛ 1 چرا كه جز نادان
بر خدا گستاخى نمى‏كند!

خداوند، عهد و پيمان خويش را از روى رحمت خويش، مايه
امنيت مردم و حريمى كه در پناهش بيارمند و در كنارش پناه گيرند،
قرار داده است. پس در پيمان، نه نيرنگ است، نه فريب و نه خيانت.
پس مبادا تنگنايى كه در پى عهدى كه به نام خدا بسته‏اى پيش آمده، تو
را به گسستن پيمان وا دارد. شكيبايى تو بر تنگنايى كه اميد گشايش و
فرجام نيك از آن دارى، بهتر از نيرنگى است كه از سرانجامش بيمناك
باشى و از بازخواست خدا و نپذيرفتن عذر تو و باختن دنيا و آخرتت
هراسناك!

از ريختن خون ناحق بپرهيز؛ چرا كه هيچ چيز از ريختن خون
ناحق، نكبت‏آورتر، كيفر دارتر، نعمت‏زداتر و عمر فرساتر نيست.
خداوند هم در قيامت، نخستين حكم خويش را بين مردم، درباره
خون‏هايى كه ريخته‏اند، صادر مى‏كند. هرگز حكومتت را با ريختن
خون بيگناهان پاس مدار كه اين‏گونه خونريزى، حكومت را پوسيده و
زايل مى‏كند. مبادا خود را در معرض خشم الهى قرار دهى كه خداوند
به اولياى كسى كه به ناحق و مظلومانه كشته شود، حقّ قصاص و انتقام
قرار داده و فرموده است: «وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا
فَلاَيُسْرِف فِّى الْقَتْلِ



در نهج البلاغة اين افزونى آمده است: عهد و پيمانى مبند كه سستى و آفت و بهانه به آن راه
يابد و پس از تأكيد و استوار سازى، حرف‏هاى دو پهلو به كار مبر.

/ 344