دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 8

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

اگر نهى خداوند از تنزيه خويشتن (خودستايى) نبود، ذاكرى 1 فضايل بسيارى را ذكر مى‏كرد.

و اين سخن، ممكن است نشانى از ستودن خويش و چگونگى آن
و حلال و يا حرام بودن آن باشد؛ چون ترديدى نيست كه امام على عليه السلام به
وظيفه شرعى خودْ عمل مى‏كرد و چاره‏اى هم از آن نبود و اگر
خودستايى و تعريف شخص از خودْ خلاف واقع باشد، قطعا حرام
است و اگر راست باشد، ولى مصلحتى آن را الزامى نكند، بى‏ترديدْ
چنين خودستايى‏اى مذموم است؛ ولى اگر داراى مصلحت باشد، بدون
شك، كارى شايسته است.

گزيده سخنْ آن كه اگر بر ستايش از خويش، مصلحت مهم و
الزام‏آورى مترتّب باشد (مثلاً براى احقاق حق و دفاع از حقوق باشد)،
ترديدى در وجوب آن نداريم و اگر شخصى از ترس آن كه چنين كارى
خودستايى است، از آن دورى كند، قطعا كارى ناشايست و حرام انجام
داده است و زمينه نابودى حقايق و ارزش‏ها را فراهم آورده است ... از
اين روست كه وقتى سخنان امام عليه السلام در ستايش از خويشتن را
مى‏نگريم، در آنها دفاع از شخصيت انسان مظلومى را مى‏بينيم كه لزوم
كنار زدن پرده از چهره حقّ پنهان و از دست رفته، وى را به اين كار
مى‏كشاند، در شرايطى كه گسترش فتنه‏ها اجازه سخن راندن از حق را
نمى‏دهد و همه براى كريه نشان دادن چهره حقْ سخن مى‏گويند و
تهمت مى‏زنند و بدان تشويق مى‏كنند.

امام عليه السلام براى كنار زدن ابرهاى تيره از آسمان زندگى فكرى جامعه و
بيان آنچه بود و آنچه كه بر سر حق مى‏آوردند، از خودْ سخن گفته
است؛ و گرنه حقيقت زندگى صادقانه و شخصيت والاى آن حضرت،
برتر از آن است كه وى به خودستايى بپردازد و يا آن كه حبّ نفس در
وجودش باشد.

لازم است براى تبيين پاره‏اى از پرسش‏هايى كه درباره ستايش
امام عليه السلام از خويش


مراد،
خود حضرت است.

/ 458