دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 8

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

كه دوستى او گناهان را
چون توفانى كه برگ را از درختان مى‏ريزد، از دوستدارانش بريزد. از
پيامبر صلي الله عليه و آله چنين چيزى را شنيدم.

گفتند: آن شخص كيست؟

گفت: همين مردى كه به سويتان مى‏آيد؛ پسر عموى پيامبرتان. آن
كه ياران محمد صلي الله عليه و آله به او نيازمندند و او به آنان نياز ندارد. از پيامبر خدا
شنيدم كه مى‏فرمود: «على، درِ دانش من است و پس از من، بيان كننده
آن چيزى است كه به آن برانگيخته شدم. دوستى‏اش ايمان و
دشمنى‏اش نفاق و نگاه كردن با مهر و محبّت به او عبادت است».

از پيامبرتان رسول خدا شنيدم كه مى‏فرمود: «مَثَل كسانِ من در بين
امّتم، مَثَل كشتى نوح است كه آن كه بدان سوار شود، نجات پيدا مى‏كند،
و آن كه از آن روى بگردانَد، غرق مى‏گردد؛ و همچون باب توبه بنى
اسرائيل است. آن كه بدان وارد شود، آسوده و با ايمان است و آن كه آن
را ترك كند، كافر است».

آن‏گاه على عليه السلام رسيد، ايستاد و سلام كرد. سپس فرمود: «اى ابوذر!
آن كه براى آخرت كار كند، خداوند، كار دنيا و آخرتش را بسنده است،
و آن كه بين خود و خدايش را نيكو سازد، خداوند بين او و بندگانش
بسنده است، و آن كه پنهانش را نيكو سازد، خداوند، آشكارش را نيكو
خواهد كرد. لقمان حكيم به پسرش از روى پنددهى گفت: اى پسرم!
چه كسى خداى را جسته و نيافته است؟ چه كسى به خدا پناه آورده و
خداوند از او حمايت نكرده است؟ چه كسى بر خدا توكّل كرده و خدا
بسنده‏اش نبوده است؟».

آن‏گاه على عليه السلام رفت و ابوذر گفت: سوگند به آن كه جانم به دست
اوست، هيچ امّتى كسى را به پيشوايى (يا گفت: به پيروى) نگرفته، در
حالى كه در بين آنان، داناتر از او به خدا و دين او بوده، جز آن كه
كارشان به سقوط انجاميده است. 1

ر.ك: ج 12، ص 27 (ابوذر غِفارى).


كنز الفوائد: 2/

67 .

/ 458