دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 8

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

يَشْرِى نَفْسَهُ ابْتِغَآءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ؛ 1و از
ميان مردم، كسى است كه جان خود را براى طلب خشنودى خدا
مى‏فروشد، و خدا نسبت به اين بندگان، خشنود است»؛ ولى وى
نپذيرفت. دويست هزار درهم داد، نپذيرفت. سيصد هزار درهم داد،
نپذيرفت. چهار صد هزار درهم بخشيد، قبول كرد و آن را روايت
كرد!

ابو جعفر گفت: واقعيتْ آن است كه بنى اميّه، از بيان فضايل على عليه السلام
منع مى‏كردند و راوىِ فضايل وى را مجازات مى‏كردند، به گونه‏اى كه
اگر كسى حديثى را از على عليه السلام نقل مى‏كرد كه مربوط به فضايل او نبود،
بلكه مربوط به شرايع دين بود، جرئت نمى‏كرد نام او را ببرد و مى‏گفت:
«ابو زينب گفت».

از عطاء، از عبد اللّه‏ بن شَدّاد بن هاد، روايت شده است كه گفت:
دوست دارم آزاد باشم و يك روز تا شب، فضايل على بن ابى طالب عليه السلام
را نقل كنم و سپس گردنم با شمشير، قطع گردد.

ابو جعفر گفت: احاديث رسيده در فضايل او اگر در شهرت، فراوانى
و بسيارىِ نقل به مقدار زياد نبود، به خاطر ترس و تقيّه از بنى مروان و
طول مدّت و شدّت مخالفت، نقل آنها قطع مى‏شد، و اگر خداوند در
اين مرد، سرّى نمى‏نهاد ـ كه آن كه مى‏داند، مى‏داند ـ، در فضيلت او
حديثى نقل نمى‏شد و منقبتى از او شناخته نمى‏گشت. مگر نه اين است
كه اگر بزرگِ قريه‏اى بر يكى از ساكنان آن خشم گيرد و مردم را از
يادكردِ او به خير و خوبى منع كند، يادش از بين مى‏رود و نامش
فراموش مى‏گردد و در حالى كه موجود است، معدوم مى‏شود، و در
حالى كه زنده است، مُرده مى‏گردد؟ 2


1 - بقره، آيه 207 .

2 -  شرح نهج البلاغة: 4/73 .

/ 458