دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 8

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

چون پيامبر خدا، حكيم‏ترينِ حكيمان، و راستگوترينِ
مردم است و از اين كه فرمان به ناشدنى بدهد و مردم را به تديّن به
خلاف وا دارد، از هر كس ديگرى دورتر است.

دليل اين سخن آن است كه اين دو نفر، از همه جهات، يا با هم
همگون‏اند و يا ناهمگون. اگر از همه جهات، همگون باشند، در شمار،
صفت، صورت و جسم، يكى خواهند بود و اين كه دو چيز از هر جهت
يكى باشند، وجود خارجى ندارد. بنابر اين، چگونه مى‏توان به آن اقتدا
كرد؟ و اگر ناهمگون باشند، چگونه مى‏توان به هر دوى آنها اقتدا كرد؟
چون اگر به يكى اقتدا كنى، با ديگرى مخالفت كرده‏اى و اين فرمان
دادن به ناشدنى (ناممكن) است.

امّا دليل بر اين كه آن دو ناهمگون‏اند، اين كه ابو بكر اهل رِدّه
(مرتدان) را اسير كرد و عمر، آنان را آزادانه بازگرداند. عمر به ابو بكر،
توصيه كنار گذاشتن و كشتن خالد بن وليد (به جرم كشتن مالك بن
نويره) را كرد. و ابو بكر، نپذيرفت. عمر، دو مُتعه را حرام كرد؛ ولى ابو
بكر، چنان نكرد. عمر، ديوان تقسيمات قرار داد و ابوبكر، اين كار را
انجام نداد. ابو بكر، براى خود جانشين تعيين كرد وعمر، چنين نكرد و
نظير اين كارهاى گوناگون، فراوان است. 1

يكى ديگر از اهل حديث گفت: پيامبر صلي الله عليه و آله فرموده است كه: «اگر
دوستى مى‏گرفتم، ابو بكر را براى خود، دوست مى‏گرفتم».


نويسنده كتاب يعنى شيخ
صدوق رحمه الله مى‏گويد: در اين خصوص، بحثى است كه مأمون، به طرف مناظره‏اش نگفته است
و آن اين كه آنان، سخن پيامبر صلي الله عليه و آله را چنين روايت نكردند: «اقتدوا بالذين من بعدى أبى بكر
و عمر؛ به كسانى كه بعد از من‏اند، ابو بكر و عمر، اقتدا كنيد»؛ بلكه گروهى «ابو بكر و عمر»
به ضمّ روايت كرده‏اند و گروهى، «ابابكر و عمر» به نصب روايت كرده‏اند. اگر اين
روايت، درست باشد، در صورت نصب، معنايش چنين مى‏شود كه: اى ابو بكر و عمر! به
آنچه كه پس از من است، كتاب خدا و عترت، اقتدا كنيد؛ و در صورتى كه به رفع باشد، معناى
آن چنين مى‏شود كه: اى مردم واى ابو بكر و عمر! به آنچه كه پس از من است، كتاب خدا و
عترت، اقتدا كنيد.

/ 458