دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 9

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 9

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید



پاكى‏ها را براى تو حلال
شمرده، ولى از اين كه از آنها استفاده كنى، ناخشنود است؟! تو نزد خداوند، كوچك‏تر از اين
هستى.

آيا خداوند نمى‏گويد: "وَالأَرْضَ وَضَعَهَا لِلأَنَامِ* فِيْهَا
فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الأَكْمَامِ؛ 1
و زمين را براى مردم نهاد. در آن، ميوه است و نخل‏ها با خوشه‏هاى غلاف‏دار"؟ آيا خداوند
نمى‏گويد: "مَرَجَ البَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ* بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لاَ
يَبْغِيَانِ؛ 2 ميان آن دو، حدّ فاصلى است كه
به هم تجاوز نمى‏كنند" تا آن‏جا كه مى‏گويد: "يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللؤلُؤُ
وَالمَرْجَانُ؛ 3 از هر دو [دريا [مرواريد و
مرجان برآيد"؟

به خدا سوگند، نشان دادن [و بيان كردن [نعمت‏هاى خداوند، با رفتار، پيش او محبوب‏تر
از نشان دادن [و بيان] آن به گفتار است و خداوند متعال مى‏فرمايد: "وَأَمَّا بِنِعْمَةِ
رَبِّكَ فَحَدِّث؛ 4 و از نعمت پروردگار خويش [با
مردم] سخن گوى"».

عاصم گفت: اى امير مؤمنان! پس چرا تو در غذا خوردنت، به غذاى خشك و در لباس
پوشيدنت، به لباس خشنْ بسنده كرده‏اى؟

فرمود: «واى بر تو! خداوند بر پيشوايان حق، واجب ساخته كه خود را همسنگ
ناتوان‏ترينِ مردم سازند تا فقرِ تهى‏دست، وى را به شورش وا ندارد». 5

4557.تذكرة الخواصّ ـ به نقل از احنف بن قيس ـ: بر
معاويه وارد شدم. از شيرينى و ترشى، آن قدر آورد كه شگفتى مرا برانگيخت. آن‏گاه گفت: آن غذاى
رنگين را بياوريد. آن‏گاه، غذايى آوردند كه نفهميدم چيست.

گفتم: اين چيست؟

گفت: روده مرغابى است كه با مغز، انباشته شده و در روغن پسته، پخته شده


1 -  الرحمن، آيه 10 و 11.

2 -  الرحمن ، آيه 19 و 20 .

3 -  الرحمن، آيه 22.

4 -  ضحى، آيه 11.

5 -  الكافى:
1/410/3، نهج‏البلاغة: خطبه 209، ربيع الأبرار: 4/86.

/ 488