من همان به كه بسوزم ز غم و دم نزنم - غزلیات نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

غزلیات - نسخه متنی

کمال الدین ابو العطا محمود بن علی خواجوی کرمانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

من همان به كه بسوزم ز غم و دم نزنم




  • من همان به كه بسوزم ز غم و دم نزنم
    همچو شمع ار سخن سوز دل آرم بزبان
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    مرد و زن برسر اگر تيغ زنندم سهلست
    هر كرا جان بود از تيغ بگرداند روى
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    تن من گر چه شد از شوق ميانت موئى
    ارى بيش نماند از من و چون باز آئى
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    عهد بستى و شكستى و ز ما بگسستى
    چون توانم كه دمى خوش بزنم كاتش عشق
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    اگر از خويشتنم چند ز درد دل خويش
    اگر از خويشتنم هيچ نمي آيد ياد
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    ايكه گفتى كه بغربت چه فتادى خواجو
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش

    در پى جان جهان گرد جهان مي گردمدر پى جان جهان گرد جهان مي گردم

  • ورنه از دود دل آتش بجهان در فكنم
    در نفس شعله زند آتش عشق از دهنم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    من چو مردم چه غم از سرزنش مرد و زنم
    وانكه جان مي دهد از حسرت تيغ تو منم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    نيست بى شور سر زلف تو موئى ز تنم
    اين خيالست كه بينى ارى از بدنم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    عهد كردم كه دگر عهد تو باور نكنم
    نگذارد كه من سوخته دل دم بزنم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    دفتر از خون دلم پرشد و تر شد سخنم
    دوستان عيب مگيريد كه بى خويشتنم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش
    دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم
    چكنم دور فلك دور فكند از وطنم
    مي نوشتم سخنى چند ز درد دل خويش

    تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنمتا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم

/ 933