هركه چون من به كفرش ايمانست روى ايمان نديده اى به خدا اى پسر مذهب قلندر گير خويشتن بر طريق ايشان بند دست ازين توبه و صلاح بدار راه تسليم رو كه عالم حكم ملك تسليم چون مسلم گشت مردم صومعه مسلمان نيست ساقيا در ده آن ميى كه ازو حاكى رنگ روى معشوقست مجلس از بوى او سمن زارست از لطافت هواى رنگينست در قدح همچو عقل و جان در تن توبه ى خويش و آن من بشكن يك زمانم ز خويشتن برهان چند گويى كه مى نخواهم خوردمى خور و مست خسب و ايمن باش مى خور و مست خسب و ايمن باش
از همه خلق او مسلمانست گر به ايمان خويشت ايمانست كه درو دين و كفر يكسانست كه طريقت طريق ايشانست كاندرين راه كافرى آنست دام مرغان و مرغ بريانست بهتر از ملك سليمانست گر همه بوذرست و سلمانست آفت عقل و راحت جانست راوى بوى زلف جانانست خانه با رنگ او گلستانست وز صفا آفتاب تابانست آشكارست اگرچه پنهانست كين نه توبه است زور و بهتانست كز وجودم ز خود پشيمانست كه ز دشمن دلم هراسانستمجلس خاص خاص سلطانست مجلس خاص خاص سلطانست
لطفا منتظر باشید ...
