در پرتو آذرخش نسخه متنی

تنها يك راه براى امام حسين (عليه السلام) باقى مانده بود. هنوز در ميان مردم كسانى بودند كه حسين (عليه السلام) را بر دوش پيغمبر (صلّى الله عليه وآله وسلّم) ديده اند. هنوز كسانى بودند كه ديده بودند پيغمبر تا چه اندازه به اين نوه اش اظهار محبت مى كرد، لب و دندانش را مى بوسيد، به مردم سفارش او را مى كرد و مى فرمود:

«هر كس حسين را اذيت كند مرا اذيت كرده است و هر كس مرا اذيت كند خدا را اذيت كرده است.»

به هر حال مردم هنوز در اعماق وجود خود علاقه اى به خاندان پيغمبر (صلّى الله عليه وآله وسلّم) داشتند و گرچه از ايشان اطاعت نمى كردند، امابه واسطه فطرت خود هنوز به اهل بيت (عليهم السلام) محبت داشتند. كسانى كه به اين خانواده احترام مى گذاشتند كم نبودند. در مرثيه ها شنيده ايد كه حتى در كاخ يزيد، همسران و كنيزان او هنگامى كه متوجه شدند اسراى كربلا از خاندان پيغمبر (عليه السلام) هستند، فرياد اعتراضشان بلند شد. به تعبير ديگر آنچه براى سيدالشهدا (عليه السلام) باقى مانده بود، آبرو بود. و گر نه، ديگر نه بيان و درس و موعظه اثرى مى كرد و نه امكان فعاليت نظامى و جنگ وجود داشت.

از زمان شهادت امام حسن (عليه السلام) تا زمان مرگ معاويه و بيعت گرفتن براى يزيد حدود ده سال به طول انجاميد. طى اين مدت امام حسين (عليه السلام) سعى كرد افرادى را تربيت كند كه بتواند به كمك آنها حركت موج آفرينى را در جامعه ايجاد كند. امام حسين (عليه السلام) ده سال فعاليت مخفى و زيرزمينى انجام داد و تلاش هاى فراوانى كرد. آن حضرت به مسلمانان بلاد مختلف پيغام مى داد. به خصوص در ايام حج مسلمانان مخصوصاً كسانى كه تحصيل كرده و متشخص بودند را، جمع ميكرد و به موعظه و نصيحت آنها مى پرداخت. از حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) چندين خطبه در منى نقل شده است كه خطبه هاى عجيبى است. اين خطبه ها حكايت از اين دارند كه طى اين ده سال امام حسين (عليه السلام) چه مقدار براى تربيت نيرو و كادرسازى فعاليت كرد. آن حضرت مخفيانه و به دور از چشم دولت فعاليت هايى كرد تا براى عده اى در گوشه و كنار كشورهاى اسلامى تبيين كند كه اسلام در معرض خطر است.