غمزه ى او حشر فتنه به هر جا ببرد صبر ما پنجه موميست چوعشق آرد زور گو تو خواهى ، كه گرانى ببرد بندى عشق دل من كيست كه لطف از تو كند گستاخى پيش ما نيست ازين جنس بفرماى كه ناز از تو ايمايى و از صيقل ابرو ميلى ندهى عشق به خود ره كه چو فرصت يابد هر زبان كو سر بي جرم نخواهد بر داردشت پيمايى بسيار كند چون وحشى دشت پيمايى بسيار كند چون وحشى
عافيت را همه اسباب به يغما ببرد پنجه گر ساخته باشند ز خارا ببرد كوه بر سر نهد وسلسله در پا ببرد بر دهانش زن اگر نام تمنا ببرد صبر و آرام ز دلهاى شكيبا ببرد زنگ سد ساله تغافل ز دل ما ببرد قفل گنجينه ى جان پيچد و كالا ببرد دعوى عشق كند كوته و غوغا ببردهر كرا دل نگه آهوى صحرا ببرد هر كرا دل نگه آهوى صحرا ببرد
لطفا منتظر باشید ...
