زلف پيش پاى او بر خاك مي سايد جبين زين خطايش بر سر بازار بايد كند پوست اى شب خورشيد پوشت سنبل باغ بهشت عاجز از موى ميانت مردمان موشكاف گرمى مهر تو هردم مي شود در دل ز ياد بهر دلگرمى طلسمى ماند بر آتش مگر مردمان ديده از موج سرشكم بد برند شد بهار اما چه خوشحالى مرا چون بى قدش بگذر از بيت الحزن اكنون كه در اطراف باغ بلبل از گل در شكايت غنچه خندان از نشاط تاكند در كار بلبل چون رسد هنگام كار غنچه و گل اشك بلبل گر نمي كردند پاك آب جو بهر چه رو در هم كشد چون در چمن غنچه گو دلتنگ شو كو خرده اى دارد به كف روح در تن مي دمد باد بهارى غنچه را يعنى از خاك حريم روضه ى شاه نجف حيدر صفدر، شه عنتركش خيبر گشاى تا چرا خود را نمي بيند ز نامش سر فراز كيست كو سر كرده سر باشد بدور عدل اوگر نيارد سر فرو با پاسبان درگهت گر نيارد سر فرو با پاسبان درگهت
همچو هندويى كه پيش بت نهد سر بر زمين گر كند دعوى به زلفت نافه ى آهوى چين وى لب شكر فروشت چشمه ى ماء معين مضطر از درك دهانت مردمان خرده بين تا ز ماه عارضت بنمود خط عنبرين غمزه ى افسونگرت چون غمزه ى سحر آفرين آب چون در كشتى افتد بد برد كشتى نشين شاخ گل در ديده مي آيد چو ميل آتشين مي كند بلبل غزلخوانى به آواز حزين گل پريشان زين حكايت بر جبين افكنده چين شاهد گل زهر پنهان كرده در زير نگين آستين آن چرا خونين شد و دامان اين كرده هميان پر درم از ژس برگ ياسمين كز نسيمش كيسه پردازيست هر سو در كمين مي رسد گويا ز طرف روضه خلدبرين گلبن باغ حقيقت سرو بستان يقين سرور غالب، سر مردان امير الممنين رخنه ها در سينه كرد از رشك عينش حرف سين كش ز سر نگذشت حرف نااميدى همچو شينهندوى گردنكش كيوان درين حصن حصين هندوى گردنكش كيوان درين حصن حصين
لطفا منتظر باشید ...
