نماز در آئينه ى حيات انبيا و امت ها - سیمای نماز نسخه متنی

نماز دعوت كنند و از ترك آن بترسانند.

در قسمت بعد در به مسئله ى نماز در آيين انبيا از طريق قرآن و روايات مىپردازيم تا معلوم شود اين حكم با عظمت در پيشگاه حضرت حق از چه حيثيّت و ارزشى برخوردار است.

نماز در آئينه ى حيات انبيا و امت ها

تفسير على بن ابراهيم قمى در حدود قرن سوم هجرى، يعنى نزديك به عصر امام حسن عسكرى (عليه السلام)، به رشته ى تحرير درآمده است.

بزرگان از علماى امت اسلامى و دانشمندان وارسته، امثال علامه ى طباطبايى صاحب تفسير الميزان، به اين تفسير اطمينان نموده و بسيارى از مطالب آن را در كتب فقهى و تفسيرى و اخلاقى خود نقل كرده اند.

نويسنده ى تفسير جناب على بن ابراهيم(1) در توضيح آيه ى شريفه ى (فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَات)(2) روايتى را از قول پدرش، از ابن ابى عمير، از ابان بن عثمان، از امام ششم (عليه السلام) نقل مىكند كه با توجّه به اينكه كتب رجالى شيعه از قبيل رجال كشى، جامع الرواة اردبيلى، قاموس الرجال شوشترى، معجم الرجال خويى، سندش را صددرصد معتبر دانسته اند، نشان دهنده ى مسئله ى نماز در زمان حضرت آدم (عليه السلام) است، برگردان فارسى روايت تا آنجا كه لازم و نقطه ى شاهد است از نظر عاشقان نماز مىگذرد:

* آدم پس از بيرون آمدن از بهشت و هبوط به زمين، چهل روز در كوه صفا واقع در نزديك بيت حق اقامت داشت. آن روزها به خاطر دورى از مقام قرب و هبوط از مقام علّم الاسمايى و از دست دادن جوار ملكوت و هجران بهشت

1 ـ تفسير قمى: 1 / 44.

2 ـ بقره (2): 37.