سیمای نماز نسخه متنی

جامعه يا عمل خود محبوب جلوه دهيد و از اين كه با ديدن شما با ما دشمن شوند دورى كنيد، عشق و علاقه ى جامعه را متوجه ما سازيد و نارواييها را از ما دفع كنيد. آنچه خوبى درباره ى ما بگويند اهل آنيم و هر چه بدى نقل نمايند از آن مبرّا و پاك هستيم. شكر مخصوص خداى جهانيان است(1).

در هر صورت نماز، امر و دستور و خواسته ى حضرت حق است و هر آن كس كه از اين دستور سرپيچى كند سزايش عذاب ابد در روز محشر است.

اهميّت و عظمت امر و خواسته، بسته به وجود امر كننده است. هر چه آمر با شخصيت تر باشد امرش مهمتر و وجود فرمانبرى از آن امر شديدتر است.

به راستى بزرگتر و عظيم تر از حضرت حق كيست وجودى كه هستى او بى نهايت در بى نهايت، و ذات مقدسش مستجمع جميع صفات كماليّه است.

امرى مافوق امر حضرت او كدام است كارفرماى هستى به هر چه امر كند امرش مافوق امرهاست و اطاعت از دستورش در شدّت وجوب.

او در امر و خواسته اش مصالح همه جانبه ى مكلف را لحاظ مىكند، پس سود پيروى از امرش بازگشت به خود انسان دارد، و در صورت سرپيچى، زيانش براى خود آدمى است.

نماز امر خداست، نگوييد او احتياج به نماز ما ندارد، از سخن حق اراده ى باطل نكنيد، بلكه بگوييد اين ما هستيم كه سراپا نيازمند به عبادت حقيم.

نماز خواسته ى حضرت مولاست، مولاى حكيم، عادل، مصلحت خواه، رحيم، رحمان، ربّ، ودود، كريم، غفور و....

پيروى از امر او بر همه كس واجب است و نتيجه اش خشنودى حق و بهشت عنبرسرشت، و سرپيچى از خواسته اش باعث خشم و سخط است و مورث

1 ـ بحارالانوار: 87 / 348.