قبله - سیمای نماز نسخه متنی

قبله

قبله جهتى است كه ظاهر بدن بايد به طرف آن قرار گيرد، و ظاهر اسوه اى است براى باطن. بنابراين، فكر و روح و قلب را به طرف صاحب قبله قرار ده و به كلام رسول اسلام (صلّى الله عليه وآله وسلّم) توجه كن كه فرمود:

* هنگامى كه عبد به نماز برمى خيزد و اراده و قلب را متوجه خدا مىكند مانند روزى است كه از مادر متولد شده است.

حضرت صادق (عليه السلام) مىفرمايد:

* چون به سوى قبله قرار گرفتى از دنيا و هر چه در آن است نااميد شو، دل از غير او برگردان بزگى حق را بر جان و دل قرار بده، به ياد روز قيامت باش و بين اميد و ترس قرار بگير.

ترجمه نماز

«نيت» قصد قلب و توجه دل و جهت گيرى روح به سوى حضرت معبود است و اين كه نمازگزار مىخواهد راهى را بپيمايد كه از پاكى جان و رهايى از حقّ النّاس و دورى از رذايل اخلاقى شروع مىشود و به خشنودى و رضايت حق پايان مىيابد.

در حقيقت، نمازگزار قصد دارد نماز را راه رسيدن به اخلاق الهى قرار دهد و خويش را از نظر علم و عمل و كار و كوشش و نيّت و اعتقاد به مقام باعظمت خليفة اللّهى برساند.

روشن است كه هر كس از انجام كارش قصد و هدفى دارد، نمازگزار همه بايد از اجراى اين عمل خدا را قصد كند و حضرت او را هدف قرار دهد، و به وسيله اين عمل بايد اراده كند كه خود را به اوج حقيقت و به مرز فضيلت برساند و به قول قرآن مجيد در پايان سوره كهف بايد به سبب عمل صالح (كه يكى ازم مهمترين مصاديقش نماز است) و نيز با طرد و نفى تمام معبودهاى باطل و بتهاى درونى و بيرونى، به لقاى حق برسد و در درياى رحمت دوست غرق گردد.

اگر چنين نيّتى نماز را تا به آخر بدرقه كند، آن نماز آدمى را از تمام فحشا و منكرات باز داشته و از انسان موجودى الهى و ملكوتى مىسازد كه با تمام وجود حقوق خدا و خلق را به رعايت برخيزد.