سیمای نماز نسخه متنی

بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيم

ترجمه و توضيح اين آيه شريفه در صفحات قبل از گذشت.

قُلْ هُوَ اللّه

حقيقت عبادت، اظهار بندگى و خضوع و خشوع قلبى و شكر انعام و احسان است.

باتوجه به اين معنا، پرستش به معناى جامعش جز در برابر مولا و پروردگار و اربابى كه واقعاً جميع نعمت ها از اوست جايز نيست.

وجود مقدّسى را بايد عبادت كرد كه ما را وجود بخشيد و پرورانده و روزى داده است.

وجود مباركى را بايد عبادت كرد كه آفريدن، خلق كردن، حيات دادن، شعور بخشيدن و روزى دادن وقف حريم مقدّس اوست.

خداوندى كه داراى علم و قدرت، حكمت و سطوت، رحمت و محبت است و نشانه ها و آثار قدرت و حكمتش در همه كائنات و مخلوقات ديده مىشود.

قدرتش بى نهايت، و علم و حكمتش كامل، و رحمت و لطفش بر تمام زواياى هستى اشراف دارد.

قدرتى است بدون ضعف و على است بدون جهل و خلاصه وجودى است مستجمع جميع صفات كمال، كه اين همه از لفظ اللّه فهميده مىشود.

اَحَد

وجود مبارك و مقدّسى كه به هيچ صورت قابل تعدد و كثرت نيست و به قول حضرت امير (عليه السلام): وحدت حق وحدت عددى نيست، زيرا واحد يعنى بيشتر از نصف و كمتر از دو، و چنين معنايى بر خدا روا نيست.

واحد بودن خدا يعنى بى جزء و بى شريك و بى مانند بودن او، كه حضرت او در ذات و افعالش يگانه است.

بنابراين، «اللّه» بر همه صفات ثبوتيّه و كماليّه از علم و قدرت و حيات و ادراك و تدبير دلالت مىكند، و لفظ «احد» منزّه بودن خداوند را از صفات سلبيّه و از نقص و عيب مىرساند و مىفهماند كه جسم نيست، مركت و حادث نيست، حلول كننده در چيزى نيست، و مانند و شريك و ضدّ و ندّ براى او نيست.